اشارات ايمانيه ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٧

حكايت و بشارت

مطلع او از امام حق بود * از ولايت سير او مشتق شود

علم معنى بود ز اسرار نهفت * صاحب اسرار اندر چاه گفت

علم معنى در جهان پرواز كرد * قدسيان را بهر حق همراز كرد

علم معنى راز دل را ساز كرد * اهل دل را با خدا همراز كرد

علم معنى سير أو أدنى بود * در مقام آن لن‌ترانى كى شود

علم معنى بود ز انوار خدا * علم معنى بود اسرار هدى

علم معنى مظهر واحد بود * كى به رازِ مردم جاحد شود

علم معنى قلب را جولان دهد * مظهر غفّارى رحمان شود

علم معنى روح انسانى بود * رهنماى راه سبحانى شود

علم معنى ذكر درد اولياست * علم معنى از مقام اصفياست

هركه معنى را نداند جاهل است * و آنكه داند رهنماى كامل است

حكايت و بشارت

حكايت و بشارت

در كنار كوفه ديدم عارفى * در مقامات شريعت صارفى

بود در سير فنا چون واصلان * در مقام معرفت چون عاشقان

از غم دنياى دون آزاده بود * در حقيقت سير حق را بنده بود

كه تفكّر داشت اندر نعمتش * داشت اميدى ز لطف و رحمتش

سجده‌گاهش بود در خاك فنا * جايگاهش بود در سرّ و صفا

گاه گريان بود از خوف خدا * گاه جولان داشت در سير فنا

گاه بد مستغرق راه فنا * تا كه باشد عاشق جذب هدا

نور عرفان بود بر سيماى او * . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

هر زمان از خوف حىّ لا يموت * ياد مىكردى ز ارض حضرموت

ناگاهان سيرش شدى در اصفهان * نور ايمان شد ز سرّ او عيان