اشارات ايمانيه ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٨

[ 76 ] اشاره در بيان بعضى از اسرار شهود عرفانى است

فيوضات جهان از بسط اسما است * همه از قسمت ابواب عليا است

سماء و ارض ناطق بر وصالش * تمام ما سوى محو جمالش

پس آنگه مىرسد بر عالم امر * وز آن واقف [ شود ] بر كائن امر

چه امر آنجا مقام كاف و نون است * مقام او حساب يرملون است

از آنجا ابتداى وصل سالك * ظهور جمع جمع است و مبارك

بيابد زينت انسانى خويش * گذارد پستى حيوانى خويش

مشبّه مىشود بر ملك عليا * منزّه مىشود از ذم دنيا

شناسد قدر خود را سالك از جود * شود عاشق به راه ربّ معبود

چه بر آن جذبه سالك گشته منسوب * شود از سرّ حق يكباره مجذوب

به سير خود گشايد نور معنى * شهودش باشد از نور تجلّى

فنا گردد به راه حق در آن‌گاه * مشرّف مىشود بر سير درگاه

چه شد سالك مسلّم شارح الصدر * كه هر شب باشد او را ليلة القدر

هلال و شمس را در شب ببيند * دگر آثار جهل خود نبيند

به هرجايى نظر سازد ز عرفان * ببيند مظهر الطاف سبحان

شود آن شمع معنى حكم اشراق * به كشف معنى لطفى ز اطلاق

چه آنگه ثابت و گاهى زوال است * به علم كشف مقرون مثال است

چه قلب عارف از لوح مبين است * گهى كاشف گهى علم اليقين است

گهى از لوح علوى در مظاهر * گهى جولان بر اهل دفاتر

از آن دفتر كه از علم مهين است * مقام او بر حق اليقين است

از آنجا مىشود او ساطع النّور * شود از طلعت آن حور مسرور

به قبض و بسط ايقان گشته واقف * بود مطلوب ارباب مواقف

بود واقف بر احوال قيامت * شود محبوب اصحاب كرامت

گهى ناظر شود بر سرّ لاهوت * گهى ذاهل شود از خيل ناسوت