اشارات ايمانيه ( فارسى ) — الصفحة ٢٣١

[ 68 ] اشارة [ در اينكه سير سالك من اللّه و إلى اللّه است ]

ليك در سجن عدو افتاده‌اى * از ره سير و صفا بيگانه‌اى

پس بيا با اهل معنى يار شو * با عزيزان خدا همكار شو

آنكه با اهل حقيقت شد قرين * مىشود مرضىّ ربّ العالمين

مال‌مال وارث است اى بىخرد * آنچه مانده را ز تو او مىبرد

آنچه نيك است از عمل يارت بود * و آنچه بد باشد بدان مارت شود

جز عمل با تو نمىگردد قرين * گر بود نيكو بر او صد آفرين

مال دنيا دشمن دينت بود * دشمنى بر ذات و آئينت بود

چند ترسى از زوال مال دون * از صراط معرفت گشتى برون

چون‌كه مىگردى به حال احتضار * مىشوى آگه ز سير اختصار

چند دل بستى به مال اى بد مآل * هر زمان ساعى شوى بر جمع مال

آنكه بر دنياى دون مغرور شد * از صراط مؤمنان مهجور شد

و آنكه از زهد و فنا چون طور شد * از سماء مكرمت پرنور شد

تا نگردى فانى از هر ما سوى * كى شوى محبوب درگاه خدا

جمع زر كمتر كن از بهر كسان * رو مقام زهد و تقوى را بخوان

اين دلت از حبّ دنيا گشته چون * با هزاران محنت و رنج و فزون

شب سحر شد از غم دنيائيات * توشه از طاعت ز بهر خود بياب

ورنه در روز جزا حيران شوى * قاصر از سرچشمه ايمان شوى

خيز تا وقت است تخمى كشت كن * بهر حاصل همّتى از شصت كن

نفس خود از ظلمتش آزاد كن * پس به سوى لطف حق دلشاد كن

حبّ دنيا همچو سرپوشت شده * گوئيا عقبا فراموشت شده

رازهاى حق ز دستت رفته است * خطوه شيطان به جانت بسته است

هر زمان بر شيطنت قائل شوى * از ره جود خدا غافل شوى

گر تو خواهى بهر حق و اصل شوى * بايد اول نفس را زائل كنى