اشارات ايمانيه ( فارسى ) — الصفحة ٢١٩

[ 63 ] اشاره گفتار در ذمّ دنياى دنيّه غدّاره

عقل با نفست همه در شور و جنگ * ناگهان مىآيدت تير و خدنگ

گر به راه عقل چون ياران روى * رهبر وارسته از خلقان شوى

نفس كشتن كار هر اوباش نيست * سير حق چون معبر خفاش نيست

هر زمان گويى به خلّاق جهان * اى خداوندا برانم زين مكان

هر زمان در قيد نفس كافرت * مىندانى آنچه آيد بر سرت

گاه بهر احمقان گويى چنان * مىنخواهم اين جهان و آن جهان

گاه ظلمت بر خلائق مىجهد * گاه سمّت بر طرائق مىخلد

گاه از فرّ هما جولان كنى * زين سبب از راه حق خذلان شوى

گاه پندارى كه گشتى ز اهل دل * ليك هستى چون حمار اندر وحل

اين سگ نفست تو را مهجور كرد * قلب و دل را از هدا بىنور كرد

نفس مكّار است فكرى بايدت * جهل غدّار است خضرى بايدت

خضر تو عقل است و شرع مصطفى * سعى تو جهد است از بهر خدا

اى سكندر در ره ظلمان برو * تا نباشد خضر حق همراه تو