اشارات ايمانيه ( فارسى ) — الصفحة ٢١٨

[ 63 ] اشاره گفتار در ذمّ دنياى دنيّه غدّاره

گر تو از بهر خدا آواره‌اى * دشمن كردار هر غدّاره‌اى

حبّ دنيا چشمهء هر عيب شد * زين سبب مكّارهء لا ريب شد

بغض دنيا گشت سير اهل دل * تا نگردد در مقام حق خجل

هركسى در اين جهان آمد بمرد * مال دنيا را كسى با خود نبرد

حبّ دنيا خلق را ديوانه كرد * از برايش نفس را امّاره كرد

آتش دوزخ برش آماده كرد * هركه دل بر جمع اين ويرانه كرد

و آنكه شد مغلوب دنياى دنى * كى شود محبوب درگاه ولى

آنكه شد مغرور بين المغربين * مىشود مهجور بين المشرقين

گر طلب سازى ز اسرار شهود * هاتف غيبى تو را آيد به گوش

از سروش الغيب بشنو اين ندا * از جفا بگذرد رسى اندر وفا

صدق مفتاح وجاهت آمده * كذب مفتاح شقاوت آمده

صدق باشد راه يزدان از شفق * كذب باشد شرّ شيطان از حمق

ره‌روان حق همه آگه شدند * در بطون معرفت واله شدند

عقل حيران است از سرّ خدا * نفس غدّار است از جور و جفا

عقل نور است در درياى علم * سير تو طور است در صهباى حكم

عقل تو باشد چراغ معرفت * سرّ حق باشد سراغ مكرمت

عقل حيران باشد از سرّ خدا * نور معنى بايدت بهر صفا

گر وفا آرى شوى محبوب حق * ور جفا آرى شوى مغضوب حق

عقل تو گويد بيا مردانه باش * در طريق بندگى فرزانه باش

نفس گويد حبّ دنيا بهتر است * از براى زندگى چون اختر است

نفس تو با حبّ دنيا شد قرين * تا شدى مغرور شيطان لعين

عقل گويد جلوه‌گاه حق خوش است * نفس در سير حقيقت ناخوش است

عقل گويد رو به راه اصطفا * نفس گويد مىروم سوى دغا