اشارات ايمانيه ( فارسى ) — الصفحة ٢١٥

[ 62 ] إشارة [ في أنّ من أسره الحقّ لا ينفكّ أبدا ]

هيچ مىدانى چه باشد اين فنا * عالم قرب است و درگاه خدا

هيچ مىدانى چه باشد نيستى * رو تصور كن به عالم كيستى

نيستى تو همه عرفان تو * سرّ اسماء مظهر جولان تو

ضعف تو آمد دليل راز تو * سير تو باشد ره اسرار تو

تو نمىدانى چه‌اى در چه فتى * اين‌قدر دانى كه مفتاح رهى

سرّ حق در تو همى ظاهر شود * لطف حق در جوهرت باهر شود

گر فنا هستى تو در دنيا مپيچ * كآدمى خود را نبيند غير هيچ

تو ضعيف و ناتوان و فاخر * هيچ نتوانى كه بركوبى درى

جز به توفيق خدا يا بى عمل * تا نگردى چون حمار اندر وحل

تو همىبينى شرور اندر قصور * حيرت و ترديد و تشويش و فتور

جمله اين‌ها هستى امكان بود * ليك در راه فنا حيران بود

نيستى خود بدان اى مرد حق * آنچه موجود است باشد لطف حق

غير حق نبود دليلى در جهان * اين ره معنى بود هردم عيان

گر تو خواهى باشدت اين ره عيان * « ما رميت إذ رميت » را بخوان

تا بدانى هرچه هست از لطف اوست * هستى عالم ز مهر و جود اوست

نيست كافى در فنا علم اليقين * بل شوى و اصل سوى حبل المتين

چون شوى و اصل برِ عين اليقين * مىرسى بر درگه عين اليقين

آن مقام اعتقاد است و شهود * تا ببينى آنچه مقصود تو بود

اين عيان از چشم صورت كى شود * اين عيان از سرّ مشهودت شود

لمعه‌اى تابيد بر غيب و شهود * عالم غيب و شهادت رو نمود

اين‌همه آيات از قدس حق است * علت غائى ولى مطلق است

چشم ظاهر بين كجا يابد عيان * داستان اين جهان و آن جهان

مرد ظاهر ره نداند اى جوان * بىخبر باشد ز اسرار نهان