اشارات ايمانيه ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٦

حكايت

او قسيم الجنّة و النّار شد * لاجرم سردفتر اخيار شد

بار الها بنده‌ام شرمنده‌ام * در مجازات عمل درمانده‌ام

سالك مجذوب گشتم بهر حق * زين سبب بردم ز اهل دل سبق

آنكه در راه محبّت صادق است * بر تمام مهر و قهرش عاشق است

عاشقم بر لطف و بر قهرش به جدّ * بىنوايم طالب اين هر دو ضدّ

اى خدا ! بر عاشقان رحمت نما * رحم كن بر بندگان بينوا

عاشق از قيد غم دنيا برست * مرد عاشق دل بر اين دنيا نبست

عشق كار دوستان مرتضاست * سرّ حق و نور خاصان خداست

رو به درگاه خدا فرياد كن * بر در حق روز و شب رو داد كن

تن‌پرستى تا به حيوان تا به چند * چند بر گردن نهى حبل كمند

تا به كى در بحر خون خود خورى * از شرور دنيوى بىخود شوى

گاه از دنيا شوى مست غرور * گه شوى سردفتر اهل شرور

گاه بر راه هدا دعوت كنى * گاه بر اهل صفا نخوت كنى

گه تكبّر گه تجبّر گه جفا * گاه بر عالم كنى ظلم و خطا

اى كه نخوت مىكنى بر اهل دل * از مقالت جملهء خلقان خجل

گاه عجب و گاه ظلم و گه حسد * مىنهى بر گردنت حبل حسد

خويش را خواهى شناسى اى جوان * جبرئيل فاش و ابليس نهان

از براى ديگران غافل شدى * ليك بهر خويشتن جاهل شدى

گر كسى نشاندت اى بو الفضول * مىشناسم من تو را اندر افول

گر تو مردى از پشيمانى بگوى * توبه‌اى از راه سبحانى بجوى

هركه شد توّاب در راه خدا * مىشود محبوب در راه مرتضى

توبه‌اى كن بهر حق اى رهگذر * چند هستى از قيامت بىخبر

مردم فرازنه را بيدار كن * حشمت ويرانه را هشيار كن