اشارات ايمانيه ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٢

[ 58 ] اشاره [ در اينكه كسب سالك بايد براى رضاى حق باشد ]

لعنتى بر جان خود افروختى * دين خود را بهر دنيا سوختى

شر دنيا چيست ؟ بغض اهل دل * چون خران افتاده‌اى اندر وحل

اين‌همه آتش برت افروخته * داستان مكرمت را سوخته

آتش دنيا محيط قلب تو است * آتش عقبا قريب شصت تو است

تو چرا از اهل دل غافل شدى * بحر عصيان فكر [ ر ] ا ساحل شدى

هركه چون پروانه‌اى مهجور شد * در صراط معرفت رنجور شد

آتشى بر جان خود افروخته * وز حبابى عقل و دين را سوخته

حبّ دنيا حاجب راه خداست * بغض دنيا سير راه مرتضاست

اى كه عادت كرده‌اى بر اين وطن * اين علايق را ز جانت برفكن

سرّ معنى باش و از . . . گذر * چون‌كه دنيا هست راه رهگذر

تا توانى اندر اين دنيا مپيچ * نزد اهل دل نباشد هيچ‌هيچ

اين عجوزه بس جفا بنموده است * راه يزدان را ز تو بستانده است

پاك دينى گفت با دنياپرست * در حقيقت گشته‌اى آتش‌پرست

حبّ دنيايى هلاكت مىكند * در ره دين همچو خاكت مىكند

خانه سر بر فلك افراشتى * دوست را از دشمنت نشناختى

روز و شب مغرور دنيا گشته‌اى * از طريق مكرمت برگشته‌اى

شرم نايد از خداوند از رسول * هر زمان از اهل دل گردى ملول

گه تكبّر گه تجبّر گه جفا * گشته‌اى محروم از صدق و صفا

آنچه مشغولت كند از كردگار * بت بود در جوشن اين روزگار

اى كه عقبا را به دنيا باختى * جوشنى از بهر دينا ساختى

وى كه از بهر جفا بشتافتى * آتشى بر قبر خود بنواختى

چون به دنيا مىرسى شيطان شوى * در ره دين خدا حيران شوى