اشارات ايمانيه ( فارسى ) — الصفحة ١٩٢

[ منظور از شريعت و طريقت چيست ؟ ]

بگذر از گرداب خيل ما سوا * تا شوى غرقاب عرفان و صفا

خلوتى كن كاندر آن اميدهاست * صفوتى كن كه در آن اسرارهاست

پس به سوى قبله اسرار شو * بر مصلّاى ره توحيد رو

با خلوص قلب رو بر سجده‌گاه * تا نگردد حال تو چون من تباه

چيست دنيا شمّه‌اى افسانه‌اى * با دو صد لعنت در گرمابه‌اى

اين سگ نفست تو را مهجور كرد * يعنى از قرب خدايت دور كرد

اين شرير بو الهوس را دور كن * قلب خود را از محبّت طور كن

اين محبّت سير مردان خداست * زين سبب بر ديگران ماتم سراست

اى فقير ! چون به مقام « علم اليقين » رسيدى سعى و طلب كن تا به مقام « عين اليقين » و « حقّ اليقين » فائز گردى ، و از ايمان مستودع تجاوز نمايى و به ايمان مستقرّ قلبت منوّر گردد .

يا رب تو ز ايقان به دلم فيضى بخش * از جود و كرم به ديده منظورى بخش

از جنّت قرب خويش لطفى فرما * از دورى حق مرا خلاصى بخشا

اى فقير ! تمام فيوضات مربوط است به مقام عبوديّت و بندگى ، و ترك امور باعثه بر شرمندگى .

اى خدايا هرچه باشد بنده‌ايم * بندهء شرمندهء درمانده‌ايم

اى خداوندا بسى كردم گناه * تا شدم در درگه تو روسياه

اى فقير ! تا از قيد علايق دنيويّه اعراض نكنى ، و فارغ از اين تعلّقات نگردى به مقام رفيع سلوك نخواهى رسيد . عارفى گويد : « 1 »

« تا نگردانى ز ملك و مال روى * يك نفس ننمايدت آن حال و رو

روى در ساعت بگردان از همه * تا شوى فارغ چو مردان از همه »

( 1 ) . تضمين ابياتى است از مثنوى « پند ديوانه‌اى با خواجه‌اى ناسپاس » از منطق الطير .