اشارات ايمانيه ( فارسى ) — الصفحة ١٥٥

در بيان تعريف عارف

عارف از ذكر خدا غافل نشد * تا به بحر معرفت و اصل نشد

آه اگر يا بى ز حال خود خبر * اين‌همه افسانه گردد مختصر

كس نداند شرح حال معرفت * عاجز آمد از كمال معرفت

گر تو بينايى به انوار يقين * از خدا غير خدا هرگز مبين

چون‌كه نفس خويش را بشناختى * رتبه معنى به بالا تاختى

نور وحدت را ببينى بس عيان * چون نظر سازى به سوى لا مكان

آن امير المؤمنين حيدر بگفت * آنكه انوار معانى را بسفت

بهر اين گفت آنكه بيناى ره است * حق‌شناس است آنكه از خود آگه است

در حقيقت كى از اين دانا شوى * عيب خود بشناس تا مولا شوى

چيست مولا آنكه از دنيا برست * آتش شوق هوا برهم شكست

آنكه در بحر حقيقت ساحل است * و آنكه در راه طريقت مايل است

گه لباس بت‌پرستى بركند * گاه حب جاه را برهم زند

گاه زنجير هوا را بگسلد * گه به سوى بحر تقوى مىخلد

گاه سوى خلد سيارى كند * گه براى اولياء يارى كند

نفس را گردن بزن تا جان شوى * رهنماى اهل عقل و دين شوى

چيست دنيا سربه‌سر افسانه‌اى * كهنه ديرى ، فاسدى ، ويرانه‌اى

عاقل از قيد هواى خود برست * آنچه بت بد در جهان درهم شكست

گر بسوزى زين جهان پروانه‌وار * كى به بختت مىتوانى شد قرار

گر تو با اهل حقيقت دشمنى * طوق لعنت را به گردن مىنهى

گر تو در راه خدا پروانه‌اى * پس چرا عاشق بر اين ويرانه‌اى

تو مگر عهد ألستت ياد نيست * پس چرا قلبت سوى اسرار نيست

سر حق بر اهل حق شيدا شود * خودپرستان در سقر رسوا شود

هركه چون پروانه شد آتش‌پرست * از فساد دنيوى گرديده مست