اشارات ايمانيه ( فارسى ) — الصفحة ١٢٠

[ 31 ] اشاره [ در لزوم تفريغ قلب از غير خدا ]

چون‌كه عشق آمد فنا آمد پديد * ورنه حيران مىشوى و نااميد

بعد از آن روز دگر حيران شوى * فارغ از شيداى اين و آن شوى

جاهد راه وفاداران شوى * تارك انديشه عصيان شوى

غير طاعت نيست در اندام تو * غير رحمت نيست در انعام تو

ز آنكه هر دفتر سراى دوست نيست * غير ياد حق تو را در پوست نيست

يافت دل در پوست راه دوستى * چون ندارى مغز بارى پوستى

عشق بايد كز خودى بستاندت * از صفات اوليا بربايدت

تا شوى محو مقام اصفيا * در طريق اصطفاى اوليا

عاشق آن باشد كه جانبازى كند * بر بساط قرب دمسازى كند

تو جهان‌دارى و دل‌افروخته * عشق را بايد چو من دل‌سوخته

وصل با هجران دمسازى كند * تا تو را در عشق حق يارى كند

تو ندارى قدر خود اى بو الهوس * همچو مرغ افتاده‌اى اندر قفس

اين قفس بشكن برو طيّار باش * بر ره صدق و صفا هشيار باش

گر نمىگويى دروغ و اى بينوا * بر ره فقر و فنا شو از وفا

ليك اگر در عشق گردى جان‌فشان * سر وحدت مىشود بهر [ ت ] عيان

هر زمان علمى فزايد بهر جان * تا شوى وارسته در مهد امان

آن‌چنان بىپا و سر گردى مدام * كه ببازى هرچه را دارى تو تمام

چون‌كه گشتى باخبر از ماجرا * عقل و جان ديگر نمىيابد تو را

عاشق آن باشد كه جان بازد به راه * آنچه دارد بهر حق سازد تباه

عاشقان جانباز اين راه آمدند * در دو عالم نور و هشيار آمدند

غير حق را از ميان برداشتند * دل به كلى از جهان بشكافتند

آنچه دارى عجب و از كبر و منى * بايد از قيد هوايش وارهى

ليك اى نادان تو با فرط گناه * مىنگردى سوى يزدان عذرخواه