اشارات ايمانيه ( فارسى ) — الصفحة ١١٩

[ 31 ] اشاره [ در لزوم تفريغ قلب از غير خدا ]

چون نظر بر عالم امكان نمود * بحر عشقش در جهان جولان نمود

چون‌كه عشق آمد نه اين و آن بود * بر شهود مكرمت شادان شود

اى خوشا عشاق راه كربلا * واصلان بحر خاصان خدا

اى خوشا آنان كه از اهل دلند * در حقيقت مردمان بىدلند

عقلشان با عشق چون دمساز شد * در سراى مكرمت همراز شد

چون سمند عشق در جولان شود * نيك و بد در راه او يكسان شود

چون نبيند غير نيك اندر جهان * هر زمان شاكر شود با صد زبان

چون نظر سازد بر اسرار نهان * مىنخواهد اين جهان و آن جهان

غير حق را كى تمنا مىكند * اين جهان را كى تقاضا مىكند

عاشق از قيد جهان آواره شد * از توطن بهر دل آواره شد

عارفى گفتش كه اى آزادمرد * تا توانى گرد اين دنيا مگرد

اين جهانت سمّ قاتل آمده * از براى شخص جاهل آمده

بو الفضولى گفت دنيا رونق است * از براى ما فضولان بر حق است

عارفش گفتا كه گر دانا شوى * بر طريق معرفت شيدا شوى

مىشود معلوم زهر اين جهان * كآتش سوزان بود در اين جهان

لذت آن زهر مار و عقرب است * آتش معنى آن از مطرب است

گر تو يك‌دم سوى عشق آيى به دل * كى شوى در محشر و عقبا خجل

پرتو سير حقيقت بايدت * تا تو را از ما سواى بگشايدت

اى دريغا درد ايمانت نبود * راه غير حق بر عقلت گشود

گر تو نور معنوى را طالبى * سرّ حق را از حقيقت جالبى

در ره دين جدّ و جهدى بايدت * تا رهى از جذب حق بنمايدت

جذبه حق عقل را حيران كند * محرم درگاه حق سبحان كند

گر تو را يك‌دم چنين سرى بود * بهر راه حق تو را نورى شود