اشارات ايمانيه ( فارسى ) — الصفحة ١١٧

[ 31 ] اشاره [ در لزوم تفريغ قلب از غير خدا ]

فكر آن كن كو تو را خلقت نمود * از عدم تا اين جهان دارى شهود

بگذر از سير جهان پرعنود * تا نباشى نار دوزخ را وقود

اى كه رفتى در جهان دشت جنون * كى شوى در دفتر اهل فنون

قيد دنيا را به خود بربسته‌اى * وز طريق آخرت دل‌خسته‌اى

پس بيا شوريده شو از هر جهت * تا شوى شايستهء هر مرحمت

از بد و نيك جهان وارسته شو * رسته از دام جهان بگسسته شو

خودپرستى را بكن بر خود حرام * چند باشى بر فراز ننگ نام

گاه در سير فنايى در سفر * از غم و مستى دنيا درگذر

گاه خلوت كن به درگاه خدا * تا شوى آگه ز سرّ « هل أتى »

[ اهل ] دل شو در منازل سير كن * ترك اين دنيا و اهل دير كن

خلوت خوبان اسير دل شود * بهر چوپانان بسى مشكل بود

سوى مسجد رو به درگاه خدا * از گلستان جهان گردى جدا

بت‌پرستى حب دنياى دنى * كى شود توحيد حق را منجلى

اى بسا مرد خدا در سلك حق * فارغ از سحر و نجوم و علم جفر

علمشان از حق لدنى آمده * از مقام « لن‌ترانى » آمده

چو [ ن ] چراغ محفل اهل يقين * خرم از وى مجلس ارباب دين

دل بود چون گنج اسرار خدا * نطق باشد گمرهان را رهنما

از كلامش سرّ اسلام استوار * در مقالش علم معنى آشكار

باشد او راه هدايت را دليل * مىكشد تا درگه ربّ جليل

نور حق از چهره‌اش ظاهر شود * مظهر اسماء را مظهر شود

خوى پيغمبر در او پيدا شود * لطف حيدر اندر او شيدا شود

گاه مخفى گردد از خلق جهان * گاه گويد سرّ حق را امتحان

گاه مستغنىّ و گه باشد فقير * گاه بر دار و گهى باشد اسير