اشارات ايمانيه ( فارسى ) — الصفحة ٦٥

[ 17 ] اشاره [ در لزوم قتل نفس امّاره ]

گر ز سرّ فنا شوى مجذوب * جذبه حق ز چشم دل بينى

گر توكل كنى به دو كه او * حسبنا را به جان و دل بينى

* * *

دوش در عالم فنا بودم * سير كردم به عالم علوى

نظرم چون به سوى معنى شد * جمله را خواندم از ره معنى

پير گفتا كه بر طريق صفا * گر كنى سير مىشوى فانى

يك زمان سرّ حق نمود افشا * تا كه گرديده آگه از معنى

پس تجلّى عشق شد پيدا * ختم الفاظ شد برِ معنى

نورى از لطف حق عيان ديدم * كه شدم محو عالم معنى

خشيت و علم از عنايت حق * روزيم شد ز عالم علوى

آفتاب وجود ظاهر شد * نور او بود حضرت مهدى

صاحب‌الامر از خزاين غيب * مرحمت كرد از ره غيبى

شمه‌اى از بلاء و فصل خطاب * كرد آگه از علم لا ريبى

بود آن علم فارغ از الفاظ * كه شدم محو واله معنى

بىدلى در مقام ابراهيم * گشته همراز « و استوى الجودى »

كشتى نوح بود و ساكن شد * بر طريقى كه امر حق مقضى

ساعتى بر مقام عرفان شد * محو گشتم به عالم معنى

اين سخن مىشنيدم از اشيا * از زمين تا مقام أو أدنى

كه يكى هست و هيچ نيست جز او * وحده لا إله الّا هو

كه عارفى گفته :

آفتاب وجود كرد اشراق * نور او سربه‌سر گرفت آفاق

پرتو مهر او تجلّى كرد * واحد بالعشى و الإشراق