اشارات ايمانيه ( فارسى ) — الصفحة ٦٣

[ 17 ] اشاره [ در لزوم قتل نفس امّاره ]

گاه از نفس غرور بىحيا * مىشوى از روضه رضوان جدا

گاه گويى حق خبير است و بصير * گاه از تدليس دنياى شرير

گاه برسيسا شوى از بهر تن * گاه بلعم مىشوى اندر زمن

گاه چون فرعون مردودت كند * گاه چون شدّاد بيرونت كند

گاه مىگويد بيا شاهنشهى * گاه مىبازد تو را در درگهى

گه ز عزت در طمع اندازدت * تا به ذلت در طمع مغ « 1 » سازدت

گاه بهر كيميا ويلان شوى * گه اسير درگه شاهان شوى

گاه علم سيميا و جفر و رمل * گاه در علم نجومى چون زحل

گاه دعوى كباره مىكنى * گاه در چاه ضلالت مىروى

هر زمان بنمايدت رنگى دگر * سازد از بهر تو نيرنگى دگر

تا نمايد فرع را در پيش اصل * سازدت مهجور از دربار وصل

گر تو مار نفس را كشتى به حق * مىشوى در بحر جود ما سبق

ورنه باشد نفس تو جلّاد تو * قاتل تو نيست غير از نفس تو

عقل با جهل تو در جنگ است و رزم * تا نگردى غافل از اين رزم بزم

نفس حيوانى تو را بدنام كرد * عقل انسانى تو را دلشاد كرد

گر تو با عقل حقيقت پيروى * در طريق معرفت دين‌پرورى

ليك اگر هستى تو در قيد هوا * كى شوى محرم بر اسرار هدا

اى برادر ساعتى هشيار باش * يعنى با اهل حقيقت ساز باش

اين هواى دل تو را مهجور كرد * يعنى از راه خدايت دور كرد

گر جهاد نفس خواهى اى پسر * بگذر از دنياى دون اى بىخبر

« لى مع اللّه » را بخوان از چشم جان * تا شوى مجذوب اسرار نهان

( 1 ) . مغ : گبر آتش‌پرست از ملت ابراهيم .