اشارات ايمانيه ( فارسى ) — الصفحة ٥١

تكلمة

مرد گمره ره نداند اى جوان * مانده اندر هاويه همچون خران

اهل دل از سرّ معنى آگه است * بىخرد اندر وحل چون روبه است

اى خوشا آنان كه در راه خدا * فانيند از قيد خيل ما سوا

اى خوشا آنان كه مفتون حقند * سالكند و سرّ حق را جاذبند

سرّ حق پيدا بود از هر دلى * نور دل مجذوب باشد از ولى

اى نديده كسوت ايمانيان * وى نخوانده آيت كرّوبيان

اى كه از سرّ حقيقت غافلى * گلشن نفسى هوا را مقبلى

يك نظر كن سوى اصحاب وفا * نيك بنگر جانب كوى صفا

تا هماى اوج علّيين شوى * رهنماى اهل عقل و دين شوى

گفت پيغمبر به اهل عقل و دين * هركه بنشيند شود ز اهل يقين

علم و دانش فخر انسانى بود * جهل و نادانى ز حيوانى بود

بهر امت مصطفى آن درّ كه سفت * خشيت حق سرّ يزدان را بگفت

گر توكّل مىكنى مردانه باش * در مقام عشق چون پروانه باش

نور حق در سرّ تو تابش كند * عشق حق بر سينه‌ات آتش زند

عشق نبود كار هر پست و دنىّ * عشق باشد رستگار هر ولىّ

عشق را با كفر و با ايمان چه كار * عشق باشد مونس قلب فكار

اى كه در راه حقيقت سالكى * سالكان راه حق را مقبلى

چشم و گوشت باز كن از قلب و دل * تا نگردى در قيامت منفعل

عارفى خواهم بود مفتون حق * فارغ از اغيار همچون ما سبق

دل چو شد خالى ز قيد ما سوا * مىشود آگه بر اسرار هدا

تكلمة

تكلمة

عارفى كو كه از وفا گويد * قهر حق را به إنّما شويد