اشارات ايمانيه ( فارسى ) — الصفحة ٤٧

[ أول درجات السلوك ]

خويش را بر قسمت حق كن رضا * تا رضا باشد ز افعالت خدا

كه خداوند عزّ اسمه فرموده : رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ ؛ * « 1 » و قال تعالى : يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ ؛ « 2 » و قال تعالى : فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ . « 3 » و همه آنها موكول به فناء است ؛ كه عارفى گفته :

تا تو با خويشى عدد بينى همه * چون شوى فانى أحد بينى همه

تا بود از هستيت يك مو بجاى * كفر باشد گر نهى در عشق پاى

گر همه عالم ثواب تو بود * تا كه هستى آن عذاب تو بود

هركه فانى شد ز غدار قيود * مىشود همراز اصحاب سجود

تا نگردى فارغ از قيد هوا * كى شوى در سلك اصحاب صفا

قلب صافى مظهر نور حق است * زين سبب در ظل حق مطلق است

نور حق بر جبهتش ظاهر بود * لطف حق بر قلب او طالع شود

همچو مرآتى كه صيقل داده‌اند * راه حق را بر دلش بگشاده‌اند

اى برادر بگذر از قيد هوا * تا شوى فارغ ز قيد ما سوا « 4 »

كه گفته‌اند : « العارف يريد الحقّ لا بشيء سواه ، و لا يطلب من الحقّ غير الحقّ » ؛ و « الدّنيا حرام على أهل الآخرة ، و الآخرة حرام على أهل الدّنيا ، و كلاهما حرامان على أهل اللّه » ؛ « 5 » و حضرت عليه السّلام فرموده : « إلهى ما عبدتك خوفا من نارك و لا طمعا في جنّتك ، بل وجدتك أهلا للعبادة فعبدتك » . « 6 »

( 1 ) . سوره‌هاى مباركه مائده : 119 ؛ توبه : 100 ؛ مجادله : 22 . ( 2 ) . سوره مباركه مائده : 54 . ( 3 ) . سوره مباركه بقره : 152 . ( 4 ) . ابيات پراكنده‌اى است از مصيبت‌نامه عطار نيشابورى كه به‌وسيله مؤلف تضمين شده است . ر . ك : مصيبت‌نامه : 220 . ( 5 ) . عوالى اللئالى 4 : 119 ؛ الجامع الصغير 1 : 656 ، رقم 4269 . ( 6 ) . عوالى اللئالى 1 : 404 ؛ بحار الانوار 67 : 197 .