اشارات ايمانيه ( فارسى ) — الصفحة ٤٤

في مدح العلم و أهله

اين غم دنيا تو را ديوانه كرد * يعنى از اهل وطن آواره كرد

اين وطن چون مظهر نور خداست * اين وطن سرمايه اهل صفاست

اين وطن دنياى بدكردار نيست * اين وطن شهرى است . . . « 1 » چيست

اين وطن حب على مرتضاست * اين وطن سر دفتر صدق و وفاست

هركه از دنياى دون آواره شد * محرم اسرار هجده‌گانه شد

گر توكل مىكنى مردانه باش * در مقام عشق چون پروانه باش

حب دنياى دنى جان تو سوخت * آتش حسرت بر اندام تو دوخت

بغض دنيا را طلب كن اى عزيز * تا شوى مفتون حق هم چون حريز

شاه مردان گفت من همچون شفق * مىبرم از جمله خلقان سبق

ترك دنيا كردم از بهر خدا * گشته‌ام فارغ ز قيد ما سوا

گر حقيقت خواهى اى مرد خدا * كن تأسى بر على مرتضى

تا هماى اوج علّيّين شوى * رهنماى اهل عقل و دين شوى

راست مىگويى چو مردان خدا * باشى از قيد هوا چون اصفيا

في المناجات :

خدايا بنده شرمنده‌ام من * به كار خويشتن درمانده‌ام من

اگرچه شرمسار و پرگناهم * ولى « لا تيأسوا » را خوانده‌ام من

اگر دستم نگيرد رحمت تو * ز درگاهت رجيم و رانده‌ام من

في مدح العلم و أهله

في مدح العلم و أهله

علم و دانش فخر انسانى بود * جهل و نادانى ز حيوانى بود

جهل و نادانيست حيوان را خصال * علم انسان را بود عين كمال

گفت پيغمبر به اهل علم و دين * هركه بنشيند شود ز اهل يقين

( 1 ) . ناخوانا .