تاريخ قم ( فارسى ) — الصفحة ٤٢٧

مسجد صحن موزه

فصاحت بندهء در سفتن وى * ملاحت خوشه‌چين خرمن وى

سر گيسوى مشك‌افشان كمندش * خداجويان گرفتاران بندش

براى ايزد علام اكبر * ندانم جز دل او عرش ديگر

چو حق را در دل او بود منزل * هم از وى شد به وى جبريل نازل

دمى كادم ميان ماء وطين بود * نبوت جان احمد را قرين بود

كسى كو ديد آن زيبا شمائل * به ديدار خدا گرديد نائل

نه من گويم كه آن نور مصدق * به گفتا من ر آنى قد رأى الحق

در اين كون مجازى تا مكان داشت * دمادم « اهد قومى » بر زبان داشت

به هر صبح و مساء از بهر امت * نكرد از حق طلب الا كه رحمت

نه حد هر نبى در عالم اين‌ست * كه حد رحمة للعالمين است

صغير او غريق نعمت اوست * به فردا هم قرين رحمت اوست

و نيز بر سردر همين سمت ابيات زير مسطور است :

اخترى اصل روشنائى بود * دُر درياى كبريائى بود

كوكب برج حكمت و عرفان * گوهر درج پارسائى بود

حاج آقا محمد آن سيد * كز نژاد طباطبائى بود

نورّ اللّه مضجعه در خلق * نورى از بهر رهنمائى بود

نشر فرمان مرتضى مىكرد * حامى شرع مصطفائى بود

گره كار خلق را دائم * در مقام گره‌گشائى بود

مسجدى ماند يادگار از او * كه رضا باد كردگار از او

در اطراف چهارچوب سمت حرم مطهر نيز اين اشعار صغير اصفهانى در مدح حضرت امام رضا عليه السّلام نوشته شده است :

بسم اللّه الرحمن الرحيم

خدا ظاهر ز مرآت وجودش * خلايق ريزه‌خوار خوان جودش

به وصفش خانهء سيار ساكن * نه واجب مىتوان گفتش نه ممكن

زهى احسان آن سلطان ثامن * كه بر وحش بيابان گشته ضامن

گمان مىبرد مأمون سيه‌دل * تواند نور حق را كرد باطل