تاريخ قم ( فارسى ) — الصفحة ٤٠٠

وحيدى قمى

آن جناب از سادات قم است ، فكرش بسيار عالى و كلامش بسيار مرغوب است . اين رباعى متعلق به اوست :

در مرتبه على نه چون است و نه چند * در خانهء حق زاده زهى قدر بلند

مولا دارى كه خانه‌زادى دارد * شك نيست كه باشدش به جاى فرزند

آن سرور از اهل ابرقو است مردى بود خوش ذوق ، طبع او خالى از لطف نبود .

شب با مه دلربا نشستيم * تا ماه نشست ما نشستيم

به انفاس مسيحى قلوب مرده را زنده مىنمايد . گويى در لبهايش صداى قم برمىآيد !

تار وى ز خدمت تو برتافته‌ام * از نيش تأسف رگ جان كافته‌ام

وقت است اگر جرم ما عفو كنى * از دورى تو سزاى خود يافته‌ام

حالات آن جناب مفصلا در دست نيست . اين رباعى از آن سرور است :

جان صرف غمان بىشمارت كردم * سر بر سر راه انتظارت كردم

عالم عالم اشك فنا باريدم * در دريا گهر نثارت كردم

آن جناب وحيد عصر خود بود و در ميكدهء كلام جام وحدت مىپيمود . اين ابيات از اوست :

آن پرى چهره كه دارد غم او شاد مرا * نى مرا ياد كند نى رود از ياد مرا

شادم من غمديده به جور و ستم او * خو كرده غم او به من و من به غم او

مولانا اواخر عمر به گيلان رفته در سنهء 943 از دار دنيا در گيلان وفات كرد .