تاريخ قم ( فارسى ) — الصفحة ٣٦٦
شرر
بالبديهه برسرود و بعرض رسانيد .
تا مركب فندقى شهنشاهت داد * چون پسته لب جهان به شادى بگشاد
بنشاند سليمان دوم آصف خويش * بر رغم عفاريت ابر مركب باد
شهيدى قمى
سلطان
سلطان
نامش سلطان محمد پسر شهاب الدين قمى ، معمائى است به جمال ظاهر و كمال باطن محلى بوده ، منصب كلانترى قم مرجوع به دو بوده ، از معاصرين سلاطين صفويه است ، و با قدرت طبع بوده :
فغان كه مايهء بيدارى هزار شب است * حكايتى كه از آن لب شنيده‌ام امروز
*
خاك سر كويت دم مردن همه در چشم كشم * تا همى كم نفشاند دگرى بر سر خويش
شوكت
شوكت
نامش مقصود على بيگ خلف حاجى فتحعلى بيگ ( آذر بيگ دلى ) كدخداى اين بلد است .
جوانى است آسوده و بردبار آزاده و بىآزار كه مورى هنگام وطأتش آزرده نشدى ، و دلى از صدمتش افسرده نگشتى ، در سنهء يكهزار و دويست و نود و چهار ( 1294 ) مرحوم شد .
شسته كرد كدورت به خاطرم چندان * كه از غبار دلم مىتوان تيمم كرد
*
اين دل كه به خوناب جگر پرورشش بود * از هجر تو خون گشت و برون از بصر آمد
شرر
شرر
حسينعلى بيگ ، خلف حاجى لطفعلى بيگ آذر بيگدلى است ، از معاصرين خاقان مغفور فتحعلى شاه و از عظما و اشراف آن زمان است كه وزراى سلطنت و نوباوگان خلافت را با او كمال مرحمت و عنايت بوده ، خاصه شاهزاده كيكاوس ميرزا حكمران اين بلد كه مجالست و مؤانست او را از جان گرامىتر مىداشت . دامن از مشاغل دنيوى برچيده به زراعت و فلاحت