تاريخ قم ( فارسى ) — الصفحة ١٣٨
فصل يازدهم نقض عهد ايرانيان با طايفهء عرب كه به قم آمده بودند
چون عبد اللّه پاى در دهليز نهاد سياهى را ديد كه پيش از آن نديده بود . غلام را گفت كه اين چه سياهى است ؟ غلام نظر كرد و گفت اى مولانا اين سرهاى مردمانند . عبد اللّه صيحه‌اى زد و كلمه چند استرجاع بر زبان راند و گفت : اين از عمل و فعل برادرم احوص جاهل است كه هميشه مرتكب كارهاى بزرگ مىشود . تاكنون ارواح ما را در معرض تلف خواهد انداخت و فريادكنان به سراى احوص درآمد و گفت : كجائى اى ظالم ؟ اين چيست كه تو كردى ؟
احوص به پيش او برآمد و گفت : اين صورت به سبب بغى كردن ايشان است بر ما ، ايشان به ابتدا بر ما ستم كردند و عهدى كه ميان ما و ايشان بود بشكستند ، پس حق سبحانه و تعالى ما را بر ايشان فرصت داد و نصرت نمود .
عبد اللّه گفت : كه زود باشد كه اصحاب ايشان و اهل اين ديه‌ها چون در بامداد آيند و اين خبر بديشان رسد گرد ما درآيند و بر ما غلبه كنند ما چه خواهيم كردن و چه خواهيم گفتن ؟ احوص گفت تو به مسجد رو و مرا با ايشان گذار . چون تو در بامداد آيى هيچ‌كس را از ايشان نبينى . پس به فرمود تا مجموع آن سرها را در چاهى انداختند .
چون مردم آن ناحيت در بامداد آمدند و به تسامع آنچ در شب رفته بود معلوم كردند ، بعضى بر دست عرب مسلمان شدند و بعضى پناه بديشان آوردند و ديگران در شهرها متفرق و پراكنده شدند و ناحيت از دشمنان عبد اللّه و احوص خالى گشت و اين ناحيت بر ايشان مسلم شد پس اميران عرب مردم را دلخوشى دادند و به خير و نيكى دربارهء ايشان وعده‌ها دادند .
پس مقيم شدند و استقامت يافتند و از سر طمأنينت و امر ساكن شدند .
چون احوص واقف شد بر آنك برادرش نعيم صاحب سرفت را رها كرده است سوگند خورد كه من البته او را بكشم و آنچ او از سرفتى گرفته است بستانم . عبد اللّه نعيم را گفت كه چند روزى خود را از احوص پنهان و پوشيده‌دار . پس نعيم به رى رفت تا آن‌گاه كه برادرش از او خوشنود شد ، پس نعيم بازگرديد .
راوى گفت كه چون عبد اللّه و احوص مقيم شدند نامه نوشتند به پسران عم خود سائب بن ملك و ايشان را از دولت و تمكن و منزل و مقام خود آگاه كردند و ايشان را به جانب خود دعوت كردند ، پس مجموع به جانب عبد اللّه و احوص عزيمت كردند و متوجه شدند چنانچ من در اخبار ايشان ياد كرده‌ام . » « 1 »
( 1 ) - پيشين ، ص 253 .