اصطلاحات صوفيان ( متن كامل رساله مرآت عشاق ) ( فارسى ) — الصفحة ٦٢

تعليقات حرف الف

( [ 51 ] ) . حيرت را گويند در كارى كه نداند وجد و فقد آن را ( پوشنجى ، قواعد العرفاء و آداب الشعراء ، ص 70 ) .

حيرت را گويند كه در حالت سيران و طيران واقع شود ( دارابى ، لطيفهء غيبى ، 6 ضميمه ) .

حيرت را گويند در كارى كه ندانند وجد و فقد آن ( عراقى ، اصطلاحات صوفيه ، ص 573 ) .

اى صبا نكهتى از خاك ره يار بيار * ببر اندوه دل و مژدهء دلدار بيار

( حافظ )

هيچ كارم نيست جز اندوه تو * جان او از ذوق عشق آگاه نيست

( عطار )

اين درد مرا دوا كه داند ؟ * وين نامهء اندُهم كه خواند ؟

( عراقى )

( [ 52 ] ) . مقام حيرت را گويند ( دارابى ، لطيفهء غيبى ، 7 ضميمه ) .

مقام حرّيت را گويند ( عراقى ، اصطلاحات صوفيه ، ص 575 ) .

حرّيت آن است كه بنده در تحت رقيّت و عبوديّت خلق نباشد و اعراض از كلّ و اقبال به سوى خداست ( قشيرى ، رسالهء قشيريه ، ص 150 ) .

حرّيت را گويند از قيد اغيار . نوع ديگر - آزادى : عبوديّت برايان ( ؟ ) حضرت را گويند ، يعنى رضا به قضا دادن كه نه از ادبار ملول و نه از اقبال مسرور گردند كه صفت آزادگان همين است و اين را مقام محبّت ذاتى گويند ؛ اللّهمّ ارزقنا ( پوشنجى ، قواعد العرفاء و آداب الشعراء ، ص 65 ) .

هر چيزى كه در عالم موجود است ، نهايتى و غايتى دارد . نهايت هر چيز بلوغ است و غايت هر چيز حريّت است ( نسفى ، انسان كامل ، ص 132 ) .

اى گروه مؤمنان شادى كنيد * همچو سرو و سوسن آزادى كنيد

( مولوى )

( [ 53 ] ) . حافظ

( [ 54 ] ) . صفت احاطت را گويند ( دارابى ، لطيفهء غيبى ، 6 ضميمه ) .

صفت احاطه را گويند ( عراقى ، اصطلاحات صوفيه ، ص 572 ) .

عبارت از قدرت است ( كاشانى ، اصطلاحات الصوفية ، ضميمهء 348 ) .