اصطلاحات صوفيان ( متن كامل رساله مرآت عشاق ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٣٩

5 . فهرست اشعار فارسى

با خرابات‌نشينان ز كرامات ملاف * هر سخن جايى و هر نكته مقامى دارد 370

باد آسايش گيتى نزند بر دل ريش * صبح صادق ندمد تا شب يلدا نرود 341

باد صبا از عهد صبى ياد مىدهد * جان دارويى كه غم ببرد در ده اى صبى 95

باد صبحى به هوايت ز گلستان برخاست * كه تو خوش‌تر ز گل و تازه‌تر از نسرينى 95

با دوستان خويش نگه مىكند چنانك * سلطان نگه كند به تكبّر سپاه را 354

باده با محتسب شهر ننوشى زنهار * بخورد باده‌ات و سنگ به جام اندازد 83

باده صافى شد و مرغان چمن مست شدند * موسم عاشقى و كار به بنياد آمد 83

بادى كه نيست از سر كوى تو نيست باد * من نيز دل به باد دهم هرچه بادباد 77

بار دگر پير ما رخت به خمّار برد * خرقه بر آتش بسوخت دست به زنّار برد 374

بارم ده از كرم سوى خود تا به سوز دل * در پاى دم‌به‌دم گهر از ديده بارمت 97

بازآ كه در فراق تو چشم اميدوار * چون گوش روزه‌دار بر اللّه اكبر است 321

باز آن جان چون به حق او محو شد * بازماند از سكر و سوى صحو شد 297

بازآى كه بازآيد عمر شدهء حافظ * هرچند كه نايد باز تيرى كه بشد از دست 353

بازم خدنگ غمزه زنى بر دل آمدست * بازم ز عشق واقعهء مشكل آمدست 144

بازىّ چرخ بشكندش بيضه در كلاه * زيرا كه عرض شعبده با اهل راز كرد 78

با ضعف ناتوانى همچون نسيم خوش باش * بيمارى اندر اين راه بهتر ز تندرستى 349

با عراقى گر عتابى مىكنى * از طريق مهر كن از كين مكن 196

باغ از خط خوب لب شيرينش خجل شد * كاو هيچ بنفشه شكرآلود ندارد 76

باغ خوبىّ تو از سر تازه شد * خطّ تو چون سبزهء تر تازه شد 366

با قامت بلند صنوبر خرامشان * سرو بلند و كاج به شوخى رميده‌اند 336

بام برآ و جلوه ده ماه تمام خويش را * مطلع آفتاب كن گوشهء بام خويش را 77

با محتسبم عيب مگوييد كه او نيز * پيوسته چو ما در طلب عيش مدام است 227

بامدادان كه تفاوت نكند ليل و نهار * خوش بود دامن صحرا و تماشاى بهار 76

بامدادان كه ز خلوتگه كاخ ابداع * شمع خاور فكند بر همه اطراف شعاع 92

با نفس خسيس در نبردم چه كنم ؟ * وز كردهء خويشتن به دردم چه كنم ؟ 242

بانگ صورش نشئت تن‌ها بود * نفخ تو نشو دل يكتا بود 244

با نيستى خود همه باقيمت و قدريم * با هستى خود جمله كساديم دگربار 140