اصطلاحات صوفيان ( متن كامل رساله مرآت عشاق ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٠٣

تعليقات حرف غين

دادگرا فلك تو را جرعه‌كش پياله داد * دشمن دل سياه تو غرقه به خون چو لاله باد

( حافظ )

( [ 12 ] ) . محلّ برآمدن قهر الهى را گويند . و در لغت ، طرف فرورفتن آفتاب و ماهتاب و ستارگان است ( پوشنجى ، قواعد العرفاء و آداب الشعراء ، ص 146 ) .

( [ 13 ] ) .

نغنوم زيرا خيالش را نمىبينم به خواب * ديدهء گريان من يك شب غنودى كاشكى

( سعدى )

شب تا سحر مىنغنوم و اندرز كس مىنشنوم * اين ره به قاصد مىروم كز كف عنانم مىرود

( سعدى )

جامه‌اى دارد ز لعل و نيم‌تاجى از حباب * عقل و دانش بُرد و شُد تا ايمن از وى نغنويد

( حافظ )

( [ 14 ] ) . طهارت باطنى را گويند از تلوينات غير . و شستن وجودى را گويند كه بدان توجّه به دنيا كرده‌اند به آب توبه و استغفار ( پوشنجى ، قواعد العرفاء و آداب الشعراء ، ص 146 ) .

روان شدن آب است به‌طور اطلاق و در شرع به معنى روان شدن آب بر تمام بدن است ( تهانوى ، كشّاف ، ذيل واژهء غسل ) .

غسل در اشك زدم كه اهل طريقت گويند * پاك شو اول و پس ديده بر آن پاك انداز

( حافظ )

غسل كن اول ز آب ديدهء من هفت بار * تا طهارت كرده گردى گرد هفت اعضاى او

( عطار )

گر رسيدى دست ، غسلش ز آب حيوان دادمى * بلكه چون اسكندرش تابوت زر فرمودمى

( خاقانى )

( [ 15 ] ) . حافظ

( [ 16 ] ) . حافظ . نسخهء قزوينى - غنى : . . . كه غريب ار نبرد ره . . . .

( [ 17 ] ) . حافظ