اصطلاحات صوفيان ( متن كامل رساله مرآت عشاق ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٤١

تعليقات حرف شين

( [ 23 ] ) . شبسترى

چه مىگويم كه هست اين نكته باريك * شب روشن ميان روز تاريك

( [ 24 ] ) . نهايت الوان كه سواد اعظم است ( دارابى ، لطيفهء غيبى ، 4 ضميمه ) .

زلف را گويند ( پوشنجى ، قواعد العرفاء و آداب الشعراء ، ص 246 ) .

نهايت الوان انوار را گويند كه سواد اعظم است ( عراقى ، اصطلاحات صوفيه ، ص 565 ) .

باد آسايش گيتى نزند بر دل ريش * صبح صادق ندمد تا شب يلدا نرود

( سعدى )

برآى اى صبح مشتاقان اگر نزديك روز آمد * كه بگرفت اين شب يلدا ملال از ماه و پروينم

( سعدى )

روز رويش چو برانداخت نقاب شب زلف * گفتى از روز قيامت شب يلدا برخاست

( سعدى )

( [ 25 ] ) . حافظ . نسخهء قزوينى - غنى : . . . از كدامين كوكب است .

( [ 26 ] ) . كشف معانى ( دارابى ، لطيفهء غيبى ، 3 ضميمه ) .

عبارت از نهايت احوال مقامات است ( كاشانى ، اصطلاحات الصوفية ، ص 358 ) .

نهايت مقام حيرت و مكدّر شدن احوال را گويند ( پوشنجى ، قواعد العرفاء و آداب الشعراء ، ص 124 ) .

ملك شدن احوال را گويند ( عراقى ، اصطلاحات صوفيه ، ص 564 ؛ شيخ روزبهان بقلى شيرازى ، شرح شطحيات ، ص 137 ) .

كه رفتم از سحرگه تا شبانگاه * مگر گفتم ز پس كردم بسى راه

( عطار )

همسايگان ز تف دلم بركنند شمع * چون شد چراغ روز شبانگاه زير آب

( خاقانى )

( [ 27 ] ) . بدبختى و راندن ازلى را گويند ( پوشنجى ، قواعد العرفاء و آداب الشعراء ، ص 126 ) .

راندن ازلى را گويند ( عراقى ، اصطلاحات صوفيه ، ص 575 ) .

من نديدم جز شقاوت در لئام * گر تو ديدستى سلام از من رسان

( مولوى )