اصطلاحات صوفيان ( متن كامل رساله مرآت عشاق ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٤

تعليقات حرف شين

در شوق رخ تو بيشتر سوخت * هر كو به تو قرب بيشتر يافت

( عطار )

عجب كه بيخ محبّت نمىدهد بارم * كه بر وى اين همه باران شوق مىبارم

( سعدى )

شوق لبت بُرد از ياد حافظ * درس شبانه ورد سحرگاه

( حافظ )

( [ 3 ] ) . شوق عاشق اشك‌هاى چشمى است كه آشكار مىسازد ، اما حبّش را در سويداى دل پنهان مىكند .

( [ 4 ] ) . صورت و مانند است . وجود و هستى حق را گويند ( پوشنجى ، قواعد العرفاء و آداب الشعراء ، ص 126 ) .

وجود حق تعالى را گويند ( عراقى ، اصطلاحات صوفيه ، ص 556 ) .

شاهد آيينه است و هركس را كه شكلى خوب نيست * گو نگه زنهار در آيينهء روشن مكن

( سعدى )

من آدمى به چنين قدّ و شكل و خوى و روش * نديده‌ام مگر اين شيوه از پرى آموخت

( سعدى )

شكل هلال هر سر مَه مىدهد نشان * از افسر سيامك و ترك كلاه زو

( حافظ )

( [ 5 ] ) . امتزاج جماليّات و جلاليّات ( دارابى ، لطيفهء غيبى ، 3 ضميمه ؛ عراقى ، اصطلاحات صوفيه ، ص 556 ) .

امتزاج و آميخته شدن تجليّات جماليّات و جلاليّات را گويند و در لغت به معنى خوبى ذات و خصلت‌ها و عادت‌ها است . ( پوشنجى ، قواعد العرفاء و آداب الشعراء ، ص 127 ) .

به هوش بودم از اول كه دل به كس نسپارم * شمايل تو بديدم نه صبر ماند و نه هوشم

( سعدى )

اى سرو بلندقامت دوست * وه‌وه كه شمايلت چه نيكوست

( سعدى )

نه عجب گر برود قاعدهء صبر و شكيب * پيش هر چشم كه آن قدّ و شمايل برود

( سعدى )