اصطلاحات صوفيان ( متن كامل رساله مرآت عشاق ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٢

تعليقات حرف را

رند است كه جميع كثرات و تعيّنات وجوبى و امكانى اسما و صفات و اعيان به رندهء محو و فنا از حقيقت خود تراشيده و دور كرده است و سرافراز عالم و آدم است كه مرتبهء هيچ مخلوقى به مرتبه و مقام رفيع او نمىرسد . رند آن كس را مىگويند كه از اوصاف و نعوت و احكام كثرات و تعيّنات معرّا گشته و تقيّد به هيچ ندارد ( لاهيجى ، شرح گلشن راز ، صص 521 و 534 ) .

عبارت است از قطع نظر از اعمال و رسوم خلايق ( كاشانى ، اصطلاحات الصوفية ، ضميمهء 355 ) .

زاهد ار راه به رندى نبرد معذور است * عشق كارى است كه موقوف هدايت باشد

( حافظ )

دامنى گر چاك شد در عالم رندى چه باك * جامه‌اى در نيك‌نامى نيز مىبايد دريد

( حافظ )

مرا روز ازل كارى به جز رندى نفرمودند * هرآن قسمت كه آنجا شد كم و افزون نخواهد شد

( حافظ )

زاهد ار رندى حافظ نكند فهم چه باك * ديو بگريزد از آن قوم كه قرآن خوانند

( حافظ )

چون پير شدى حافظ از ميكده بيرون شو * رندى و هوسناكى در عهد شباب اولى

( حافظ )

( [ 17 ] ) . شبسترى

( [ 18 ] ) .

بر سر ميدان رسوايى عشق * عالمى را همچو شيدايى ببين

( عطار )

عاشقان را چه غم از سرزنش دشمن و دوست * يا غم دوست خورد يا غم رسوايى را

( سعدى )

آنچه با معنى است خود پيدا شود * و آنچه بىمعنى است خود رسوا شود

( مولوى )

چه خيال است كه ديوانهء شيدا نشويم * بوى مُشكيم محال است كه رسوا نشويم

( صائب )