اصطلاحات صوفيان ( متن كامل رساله مرآت عشاق ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٢١

تعليقات حرف را

صحابهء رسول مثل ريحانند كه بوى خوش ايشان به اطراف و اكناف پراكنده شده و نيز ريحان ، برگ كشتزار را گويند و صحابهء حضرت رسول را نيز حق - سبحانه و تعالى - به كشتزار مثل زده . و ريحان ، اهل روح ؛ خط سبز روى را گويند ( پوشنجى ، قواعد العرفاء و آداب الشعراء ، صص 113 و 233 ) .

اميد وصل تو جانم به رقص مىآورد * چو باد صبح كه در گردش آورد ريحان

( سعدى )

اى جان همه عالم ريحان همه عالم * سلطان همه عالم مولاى تو اولىتر

( خاقانى )

همچو عيسى گل و ريحان ز نفس بَردهمت * گرچه نزد گل و ريحان شدنم نگذارند

( خاقانى )

( [ 14 ] ) . سورهء واقعه ، آيات 88 و 89 : و اما اگر [ او ] از مقرّبان باشد ، [ در ] آسايش و راحت و بهشت پرنعمت [ خواهد بود ] .

( [ 15 ] ) . امساك و قطع التفات را گويند ( عراقى ، اصطلاحات صوفيه ، ص 565 ) .

قطع و امساك التفات را گويند به غير از حق ( پوشنجى ، قواعد العرفاء و آداب الشعراء ، ص 113 ) .

روزهء جوانمردان طريقت به زبان اهل معرفت بشنو و ثمرهء سرانجام آن بدان‌چنان‌كه .

بازدارى ، ايشان دل را به روزه درآرند و از جملهء مخلوقات بازدارند . تو از بامداد تا شبانگاه روزه‌دارى ، ايشان از اول عمر تا به آخر عمر روزه دارند ( خواجه عبد اللّه انصارى ، كشف الاسرار ، ج 1 ، ص 494 ) .

بيا كه ترك فلك خوان روزه غارت كرد * هلال عيد به دور قدح اشارت كرد

( حافظ )

ثواب روزه و حج قبول آن كس برد * كه خاك ميكدهء عشق را زيارت كرد

( حافظ )

باز آ كه در فراق تو چشم اميدوار * چون گوش روزه‌دار بر اللّه اكبر است

( سعدى )

( [ 16 ] ) . قطع نظر است از انواع اعمال در طاعات ( عراقى ، اصطلاحات صوفيه ، ص 564 ؛ پوشنجى ، قواعد العرفاء و آداب الشعراء ص 113 ؛ دارابى ، لطيفهء غيبى ، 3 ضميمه ) .