اصطلاحات صوفيان ( متن كامل رساله مرآت عشاق ) ( فارسى ) — الصفحة ٢١٠

تعليقات حرف لام

اما هرجا كه روى را به لاله نسبت كنند ، بايد كه زلف را به سنبل ، و چشم را به بادام ، و لب را به شكر نسبت دهند تا مناسب آيد و لاله گلى را گويند كه خودرو باشد ، اما مشهور لالهء داغدار هفت رنگ باشد ( پوشنجى ، قواعد العرفاء و آداب الشعراء ، صص 164 و 269 ) .

لاله بوى مى نوشين بشنيد از دم صبح * داغ دل بود به اميد دوا باز آمد

( حافظ )

لاله ساغرگير و نرگس مست و بر ما نام فسق * داورى دارم بسى يا رب كه را داور كنم

( حافظ )

دو جادوش پرخواب و پرآب روى * پر از لاله‌رخسار و پرمشك موى

( فردوسى )

( [ 12 ] ) . سخنى نيازمندانه ، اظهار اخلاص با نياز تمام ، فروتنى ، تضرّع ، عجز ، التماس ( لغتنامهء دهخدا ، ذيل اصطلاح لابه كردن ) .

لابه بسيار نمودم كه مرو سود نداشت * زانكه كار از نظر رحمت سلطان مىرفت

( حافظ )

پيش كمان ابرويش لابه همىكنم ولى * گوشه كشيده است از آن گوش به من نمىكند

( حافظ )

لابه‌ات را هيچ نتوانم شكست * زانكه لابه‌ى تو يقين لابه‌ى من است

( مولوى )

هر لابه كه بر در تو كرديم * نشنيدى و گوش وانكردى

( عراقى )