اصطلاحات صوفيان ( متن كامل رساله مرآت عشاق ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٠١

تعليقات حرف كاف

گوهرى كز صدف كون و مكان بيرون است * طلب از گم‌شدگان لب دريا مىكرد

( حافظ )

ما عبث در سينهء دريا نفس را سوختيم * گوهر مقصود در دامان ساحل بوده است

( صائب )

( [ 25 ] ) . مقام عبوديّت را گويند ( عراقى ، اصطلاحات صوفيه ، ص 558 ) .

به ضمّ كاف تازى ، عبارت از محل و خانه باشد . مقام عبوديّت را گويند ( پوشنجى ، قواعد العرفاء و آداب الشعراء ، ص 161 ) .

آفتاب عاشقان روى تو بس * قبلهء سرگشتگان كوى تو بس

( عطار )

كوى نوميدى مرو اميدهاست * سوى تاريكى مرو خورشيدهاست

( مولوى )

اتّفاقم به سر كوى كسى افتاده است * كه در آن كوى چو من كشته بسى افتاده است

( سعدى )

بر سر كوى عاشقى شاه و گدا يكى بود * پادشهى كند كسى كوست گداى چون تويى

( سلمان ساوجى )

هركه در كوى خرابات مرا بار دهد * به كمال و كرمش جان من اقرار دهد

( سنايى )

در كوى نيك‌نامى ما را گذر ندادند * گر تو نمىپسندى تغيير ده قضا را

( حافظ )

( [ 26 ] ) . دقايق طريقت است ( دارابى ، لطيفهء غيبى ، 11 ضميمه ) .

مقام وصلت را گويند ( عراقى ، اصطلاحات صوفيه ، ص 566 ) .

عاشقان ، مقام وصلت را گويند ؛ و عارفان ، وجه جمال ذو الجلال را گويند . ايضا دل را گويند ، زيرا كه كعبهء ظاهر خليل ، مدوّن احجار است و كعبهء باطن جليل ، مجمع اسرار است ؛ و كعبهء ظاهر منظور نظر خلق است و كعبهء باطن منظور نظر خالق است و دل را حق ( سبحانه و تعالى ) براى خود اضافه كرده ، كما فى قوله " وَ طَهِّرْ بَيْتِيَ لِلطَّائِفِينَ " ، كه معنى آن به زبان اهل اشارت چنان است كه دل خود را كه دار الملك كبرياى من است ، از همه چيز پاك كن و غيرى را به دو راه مده كه پيمانهء شراب محبّت ماست و وحى آمد به داود -