اصطلاحات صوفيان ( متن كامل رساله مرآت عشاق ) ( فارسى ) — الصفحة ١٩٧

تعليقات حرف كاف

لطف او برادران هم شديد ، و بر كنار پرتگاه آتش بوديد كه شما را از آن رهانيد . اين‌گونه خداوند نشانه‌هاى خود را براى شما روشن مىكند ، باشد كه شما راه يابيد .

( [ 13 ] ) . شعر از حافظ است و در نسخهء مصحّح قزوينى - غنى به اين صورت آورده شده است :

من و باد صبا مسكين دو سرگردان بىحاصل * من از افسون چشمت مست و او از بوى گيسويت

( [ 14 ] ) . چون شنونده است ، او را به صفت سمع نسبت دهند ( پوشنجى ، قواعد العرفاء و آداب الشعراء ، ص 289 ) .

شيفتهء حلقهء گوش توام * سوختهء چشمهء نوش توام

( عطار )

آمد آوازى به گوش جانم از جانان ما * ما بر آن آواز تا اكنون نهادستيم گوش

( مغربى )

گوش مَن و حلقهء گيسوى يار * روى من و خاك در مىفروش

( حافظ )

گوشم همه بر قول نى و نغمهء چنگ است * چشمم همه بر لعل لب و گردش جام است

( حافظ )

( [ 15 ] ) . حافظ

( [ 16 ] ) . مقهورى و مجبورى سالك را گويند در تحت حكم تقدير ( عراقى ، اصطلاحات صوفيه ، ص 574 ) .

مراد از گفتار باشد ، معانى صفات اللّه را گويند . و خال را گويند نسبت به مدوّرى آن ( پوشنجى ، قواعد العرفاء و آداب الشعراء ، صص 162 و 269 ) .

مانده‌ام همچو گوى در ره تو * گم‌شده پا و سر چه مىطلبى

( عطار )

همچو گويى سجده كن بر روى و سر * جانب آن صدر شد با چشم تر

( مولوى )

گوى خوبى كه برد از تو كه خورشيد آنجا * نه سوارى است كه در دست عنانى دارد

( حافظ )

گوى توفيق و كرامت در ميان افكنده‌اند * كس به ميدان درنمىآيد سواران را چه شد

( حافظ )