اصطلاحات صوفيان ( متن كامل رساله مرآت عشاق ) ( فارسى ) — الصفحة ١٧٦

حرف الطاء

جهد كن تا اين طلب افزون شود * تا دلت زين حبس تن بيرون شود [ 4 ]

طهارت [ 5 ] : پاكى صفحهء دل را گويند از آلايش اغيار . نظم « 1 » :

طهارت ار نه به خون جگر كند عاشق * به پيش مفتى عشقش درست نيست نماز [ 6 ]

طرب [ 7 ] : وصول را گويند به مقام انس و حالات قدس . بيت :

وقت طرب خوش يافتم آن دلبر طنّاز را * ساقى بيار آن جام مى مطرب بساز آن ساز را

طور [ 8 ] : جمعيّت خاطر و توجّه همت سالك را گويند . بيت :

چو رسى به‌طور همّت ارنى مگوى « 2 » و بگذر * كه سؤال تو نيرزد به جواب لن‌ترانى

طينت [ 9 ] : اصل جبلّت سالك را گويند در طريق ترقّيات و طى مدارج احوال و مقامات . بيت « 3 » :

طينت دل به عشق مفطور است * جان بىشوق مرد مخمور است

طلاق [ 10 ] : دورى دل را گويند از محبّت دنيا و بينونت كبرى « 4 » ، با لذّات طبيعت دنيوى « 5 » . بيت « 6 » :

از پيرزن دهر فراقم اولى * وز مهر نكاح او طلاقم اولى

طاق ابرو [ 11 ] : اهمال و امهال كردن سالك بود در دفع « 7 » سقوط او از درجات عالم قدس و مقامات انس به سبب تقصيراتى كه آن ، حجاب او شده باشد . بيت :

طاق ابروى تو را يا رب چه نيكو بسته‌اند * طاق باشد در جهان طاقى كه از مو بسته‌اند

طنز [ 12 ] : منع كردن غير است در مقام استحقاق قرب به مطلوب . بيت « 8 » :

بت ترسابچه كرده است غارت دين و ايمانم * به بد كيشى زند طنزم كه پندارد مسلمانم

طيلسان [ 13 ] : طمس صفت فنا و جفا « 9 » را گويند كه از مرتبهء خلق باشد . بيت :

خرقهء كم‌كاستى در بر فكن * طيلسان لم يكن بر سر فكن

طامات : كلماتى گويند كه صوفيان در وقت دعوى كه بالاى از خلق جويند ، بگويند و به لباس بزرگى خود را مىپوشانند . « 10 »

طامّات : جمع طامه از طم است . به معنى پوشانيدن و بالاى چيزى شدن و چاه

( 1 ) . ب : بيت ( 2 ) . د : بگوى ( 3 ) . ب : بيت لمؤلفه ( 4 ) . ب : غيوبت كبرى ( 5 ) . ب : طبيعت و هوا ( 6 ) . ب : لمؤلفه ( 7 ) . ب : رفع ( 8 ) . ب : لمؤلفه ( 9 ) . ب : جفا ( 10 ) . د : از " طامات " تا آخر عبارت را ندارد .