اصطلاحات صوفيان ( متن كامل رساله مرآت عشاق ) ( فارسى ) — الصفحة ١٤٥

حرف الواو

وجوب و غناى ذاتى متميّز گردد ، آن را " واجب الوجود " دانند « 1 » و اگر به وصف امكان و افتقار ذاتى متّصف و متميّز گردد ، آن را " ممكن الوجود " گويند و در ظهور ، محتاج به موجب باشد . بيت « 2 » :

سيه‌رويى ز ممكن در دو عالم * جدا هرگز نشد و اللّه اعلم

[ 19 ]

وقت [ 20 ] : محل ظهور تكوين را گويند و گاهى بر حال و بر آن حاضر هم اطلاق نمايند كه سالك ، هميشه مراقب ظهور مقتضاى آن و در تهيهء اسباب فوز به سعادات « 3 » آن زمان باشد از معارف و ادراكات و مكاشفات و معاينات ؛ و لهذا گفته‌اند كه : " الوقت سيف قاطع " [ 21 ] . نظم « 4 » :

صوفى ابن الوقت باشد اى رفيق * نيست فردا گفتن از شرط طريق

[ 22 ]

( 1 ) . ب : خوانند ( 2 ) . ب : نظم ( 3 ) . ب : سعادت ( 4 ) . ب : بيت