استرآبادنامه ( سه سفرنامه ، وقفنامه وسرگذشت ) ( فارسى ) — الصفحة ١٥٥

القصيدة الثانية

توجّهى زتو زى بندگان شه ميرا * همى رساندشان بر اوج ماه زچاه

بس است هر چه خسارت زخامه شد برهان * مباد يابد در طبع شاه راه اكراه

ضمير مهر منيرا مير هست خبير * ز سرّ كار چه حاجت به عرض حال و گواه

سخن بسى به دراز كشيد دست دعا * برآر سوى خداوند و قصّه كن كوتاه

الا به نطع زمين تا كه فرّ فرزين است * پياده‌اى را كش رخ بود بجانب شاه / 208 /

بر اسب پيلتن مدّعاى خويش شها * سوار باشى و يا بىظفر ز فرّ إله

هواى شام و صباحت به هر زمين كه توئى * هواى صبح نشابور باد و شام هراه

تمام روى زمين را همى كنى تسخير * به حكم خسرو آفاق ناصر الدين شاه

القصيدة الثانية

القصيدة الثانية

هر شب كه ديده جانب جوزا برآورم * از ديده صد هزار ثريّا برآورم

از سينه هر نفس كه كشم آه آتشين * آنسو ترك ز گنبد مينا برآورم

دل كوه غم شده است مرا و ز ديده‌ام * سيل دمان به جانب دريا برآورم

در طاس چرخ خرمگس افكنده چون طنين * زنبور سان هر آينه غوغا برآورم