استرآبادنامه ( سه سفرنامه ، وقفنامه وسرگذشت ) ( فارسى ) — الصفحة ١٥٣

[ القصيدة الأولى ]

بويژه چون نگرم كاهل استر آباداند * همه قتيل و اسير گروه بىپرواه

گروه سخت دل و سست عهد و بىآزرم * به خشم همچو پلنگ و به مكر چون روباه

سياه كاسهء همسايگان زشت سرشت * سياه نامهء بىمايگان پشت دوتاه

همه بد اختر و بدكار و بدسگال و دغل * درشت و زشت و بد آئين و رانده از درگاه

چو چرخ پير همه كج نهاد و ازرق پوش * چو شير و قير همه چشم و دل سپيد و سياه

درشت همچون . . . جمله فظ غليظ * درست همچون . . . ابتر و گمراه

چو اين گروه ظلوم و جهول چرخ كهن * نشان ندارد بىشبهه شبهى از اشباه

چو اين گروه به سفّاكى و به فتّاكى * كسى زسير سير تاكنون نشد آگاه

زكينه جويى اين قوم كينه جوى شرير * زخاك جرجان هرگز نرسته مهر گياه / 206 /

ثواب صرف شمارند كشتن ما را * نكرده هيچ خلاف و نكرده هيچ گناه

تمام سال بود روز عيد قربانشان * زقتل ما و خود اين مرز و بوم قربانگاه

رجالنا اسراء لهم و نسوتنا * لقد سببين بايدى اللئام ياللّه

بناتنا و بنونا باسوء الاحوال * عبيدهم و اناء لهم به غير رفاه