استرآبادنامه ( سه سفرنامه ، وقفنامه وسرگذشت ) ( فارسى ) — الصفحة ١٥٢

[ القصيدة الأولى ]

زآبگونش بر باد رفته خاك عدو * به دودمانش آتش فگنده خواه مخواه

يلان شير شكار و گوان ببر افكن * زحادثات زمان بر درش برند پناه

در آب و آتش بايد فكند و شست و بسوخت * هر آن صحيفه كه عنوانش نى جعلت فداه

يمينش ابر مطير و يسارش بحر محيط * هماره سائل و مسكين همى دران بشناه

بلاكش ملك الموت را همى ماند * كه چون در آيد گردد بناى خصم تباه

سنان همچو شهابش زخصم ديو صفت * به مه رسانده زماهى خروش واويلاه

سمند تيز تكش را خيال اگر گويم * خيال واپس ماند از او به نيمهء راه

كند به پايهء قدرش نگاه قطب چنانك * كسى زمركز عالم كند به قطب نگاه

بحيرت اندرم از آن جهان فرّ و جلال * زهى جلالت و فر لا إله الا اللّه

بزرگوار اميرا ملك صفت ميرا * كه بر سپهر برين زيبدت زنى خرگاه

به لب مراست بسى شكوه‌هاى گوناگون * گذشته شكوهء من از مسامع و افواه / 205 /

زگردش فلك و سير ثابت و سيّار * نفاق مشترى و كيد مهر و كينهء ماه

زاستغاثه‌ام از جور چرخ و دور زمان * به چرخ مىرسد از حلق بانگ و اغوثاه