استرآبادنامه ( سه سفرنامه ، وقفنامه وسرگذشت ) ( فارسى ) — الصفحة ١٥٠

خاتمه محمّد صالح بن محمّد تقى بن محمّد اسمعيل الاستر آبادى

سر بنوشى سرّ مردم پوش و بر هم نه دو لب * فاش بر خوان كلّ سرّ جاوز الاثنين شاع

ترك صيد اندر حريم دوست كن يعنى زخويش * دور كن درّند گيهائى كه دارى چون سباع

تير بر پهلوى گيهان زن كه سست استش نهاد * سنگ بر ميناى دوران زن كه سخت استش صداع

بادهء وحدت زساقى چند خواهى جام جم * خم خم ار نبود ميسّر رطل رطل و صاع صاع

إلى آخر القصيده . / 201 /

و در مثنوى از جمله ابيات آن چنين بيان كرده‌ام :

همّتى اى عاشقان و سالكان * اى خزانه نيستى را مالكان

هستى جاويد چون در نيستى است * نيست بودن هست هست و هست نيست

كم كنند از نعل اسبت تا نشان * نعل را وارونه زن چون تركمان

از خودى خود كنى گر خود تهى * پر شوى از مهر ماه خرگهى

خواهى ار نام و نشان جاودان * ساز بىنام و نشان نام و نشان

خسروى خواهى قلندر كيش باش * پادشاهى خواهى ار ، درويش باش

در ره جانان ز درمان درد به * گنج فقر از گنج باد آورد به

تن چون نى كن سينه را چون ارغنون * فاش گو إنّا اليه راجعون

در فناى محض آمد زندگى * خويش فانى كن پى پايندگى

گفت پيغمبر زلعل جانفزا * كه خلقتم للبقا لا للفنا / 202 /

چون فزودن آمد اندر كاستن * مرگ پيش از مرگ بايد خواستن

كلبهء كثرت چو كاخى تنگناست * وحدتى جو كان فضائى دلگشاست

كثرت آمد عالمى پر قيل و قال * دل ز قيل و قال او گيرد ملال

از تزاحم بر تو سازد كار تنگ * وز تهاجم شهد را سازد شرنگ

صحّتش بيمارى است و نوش نيش * مرهمش ناسور ساز زخم ريش

لقمه‌اش زى لب نياورده هنو * از تضايق سخت گيرد از گلو