استرآبادنامه ( سه سفرنامه ، وقفنامه وسرگذشت ) ( فارسى ) — الصفحة ١٢٩

المرحوم المبرور ميرزا محمّد حسين المتخلّص بالوفاء الاستر آبادى غفر له

در تاريخ وفات او مسوّد اوراق گفته است :

سوگ حسين وفا كرد جهان را غمين * زانكه جهان سخن بود و سخن آفرين

سحر حلال آفرين بود چو در شعر و نثر * نثره و شعرى شدند هر دو زسوكش غمين

گنج فصاحت چو بود شخص وى اندر سخن * زير زمين اى دريغ گنج صفت شد قرين / 170 /

بزم بهشت برين داشت چو اندر نظر * گشت زبزم جهان يكسره عزلت گزين

خامهء برهان نگاشت از پى تاريخ فوت * بزم حسين وفا بزم بهشت برين

و اين چند بيت از غزليّات اوست :

زجاى خير و بجايى مرا خراب انداز * بجا نشين و در آفاق انقلاب انداز

ترا كه خون سياوش بجاست اندر طشت * بشط طشت مرا چون فراسياب انداز

شراب را نبود شورى آنچنان كه لبت * لبى بجام نه و شور در شراب انداز

و در مقطع مىگويد :

وفا جوانى اگر خواهى از پس پيرى * بكوش و خويش بدرگاه بوتراب انداز

و اين رباعى نيز از اوست :

اى آنكه فزون قدر تو از هابيل است * قتل تو بدست بدتر از قابيل است

المنّة للّه كه فدايت گرديد * ابراهيمى كه به ز اسماعيل است

و اين رباعى نيز از اوست :

اى آنكه عرش شيفتهء خاكپاى تست * كرسى كمينه منبر بزم عزاى تست / 171 /

لوحش در او كتيبه نگارش قلم وليك * تا حشر مشق او الف كربلاى تست