استرآبادنامه ( سه سفرنامه ، وقفنامه وسرگذشت ) ( فارسى ) — الصفحة ١٢٨

المرحوم المبرور ميرزا محمّد حسين المتخلّص بالوفاء الاستر آبادى غفر له

المرحوم المبرور ميرزا محمّد حسين المتخلّص بالوفاء الاستر آبادى غفر له

المرحوم المبرور ميرزا محمّد حسين المتخلّص بالوفاء الاستر آبادى غفر له

از مدقّقين شعراى استر آباد بود . مسوّد اوراق ادراك فيض صحبت او را نموده بود و به صحبتهاى خوب و شيرين او بهره‌مند گرديد . شورى غريب بر سر داشت و عشقى عجيب . مدّتها در صحبت بزرگان و عرفاء و اساتيد عمر گذرانيده تحصيل كمالات شعريه و غيرها نموده بود . از جمله افراد غزلى است كه ساخته است :

من و قمرى بلند و پست مىناليم امّا او * به روى شاخ سرو و من بپاى سرو بالائى

قصائد و غزليّات و رباعيّات و هجويّات را بسيار خوب مىساخت و قصيده‌اى به نظم در آورده در رثايت سيد الشهداء عليه السلام ، مطلعش اينست :

ساقى زجاى خيزو بكامم بريز جام * كان درد و نشأتيست مرا غير جام كام

و از جمله افرادش در اين قصيده اين است و چه بسيار خوب گفته :

از كثرت سپاهى و از وحدت حسين * شد قيل و قال وحدتى و كثرتى تمام

مطلع غزلى از غزليّاتش اينست :

زبهر بوسه نوشتم بسوى يار مديح * گرفت و خواند و بيفكند كاين جواب صريح

اين دو بيت را در باب شمشيرى كه در اين دولت روز افزون از جانب / 169 / سنّى الجوانب اعليحضرت اقدس شهريارى خلد اللّه ملكه و سلطانه به جهت حكمران استر آباد محمّد وليخان بيگلربيگى غفر له مرحمت شده بود گفته است :

شمشير خاص شاه قدر قدر بيهمال * كالماس هست در بر سنگش كم از سفال

چون بذل شد به والى جرجان سپهر گفت * بهرام از آفتاب گرفتى به كف هلال

اين دو بيت را در باب اسبى كه يكى از شاهزادگان عظام حكمران مازندران بذل به مريخ شاه فرموده بود گفته ، و للّه درّه :

شه اسب خاص خويش به مريخ شاه داد * اسبى كه باد ازو همه توبيخ مىكشد

تا دى سپهر چارم و خورشيد مىكشيد * امروز چرخ پنجم و مريخ مىكشد

در استر آباد وفات يافت و در قبرستان مسجد جامع مدفون گرديد .