استرآبادنامه ( سه سفرنامه ، وقفنامه وسرگذشت ) ( فارسى ) — الصفحة ١٢٧
المرحوم المغفور المبرور الحاج ملّا ابو الحسن الاستر آبادى طاب ثراه
بضبط سال سوك او فقيه اين چنين بگو * زهى به ميرزا حسن بهشت جاودان مكان
المرحوم المغفور المبرور الحاج ملّا ابو الحسن الاستر آبادى طاب ثراه
المرحوم المغفور المبرور الحاج ملّا ابو الحسن الاستر آبادى طاب ثراه
از عبّاد و زهّاد و اوتاد بود . در حظيرهء سلطان حسين واعظ مزبور / 167 / به تعليم اطفال مشغول بود و به جهت معيشت و غيرها به قناعت از امر دنياى دنى مىگذرانيد . در راه و رسم عبادات واجبه و مستحبّات به هيچ وجه فرو گذاشت نداشت . جامع حكايات عرفاء و شعراء و علماء و اخيار و ابرار بود . حفظ غريبى داشت . چند جلد كلام اللّه به خط خود نوشته وقف نموده است . پس از وفات در شرقى بقعهء امامزاده مشهور به چهارشنبه‌اى مدفون گرديد ، نزديك به خانهء مرحوم مبرور مزبور . در تاريخ وفات او مسوّد اوراق مىگويد :
بو الحسن كز فرط علم و فضل و زهدش آسمان * خواندى او را خود يكى ز اصحاب خاص بو الحسن
قدوة الحاجى كه زمزم زاشك خونين كعبه را * كرده از هجرش عقيقين راست چون كان يمن
بو الحسن را حاش للّه گويم ار باشد قرين * گرچه بعد از قرنها آمد اويس اندر قرن
ارنى اندر طور قربش بر زبان نامد هگرز * پاسخ از حق در مناجات آمدش ليكن نه لن
داعى حق را ز تأثير قضا لبّيك گفت * گرچه بودى با دعا لبّيك حق حقّش مقترن
چون مقيم بزم خاص بو الحسن شد در بهشت * سندس و فردوس او را شد مزار و شد كفن
از پى تاريخ سال سوك او برهان نگاشت * بوالحسن حالى مقيم خاص بزم بو الحسن / 168 /