استرآبادنامه ( سه سفرنامه ، وقفنامه وسرگذشت ) ( فارسى ) — الصفحة ٩٨

هلالى استر آبادى

شد لب گلر خان شراب آلود * همچو برگ گل گلاب آلود

عكس رخ در شراب افكندند * در شفق آفتاب افكندند

لب شيرين به بادهء زرّين * چون رساندند گشت لب شيرين

خندهء شاهدان شور انگيز * گشت در جام باده شكرّ ريز

پر مى لعل شد پيالهء زر * گل رعنا نمود پيش نظر

شيشهء صاف از مى دلكش * چون دل صاف عاشقان بيغش

دختر رز كه شيشه منزل كرد * گرم خون بود جاى در دل كرد

در تعريف دريا اين ابيات از اوست :

لب دريا است چون لب دلبر * از برون سبز و از درون گوهر

اين نه دريا كه بود صد قلزم * صد چو طوفان نوح در وى گم / 127 /

موج آن سر به آسمان مىسود * يعنى از ماه تا به ماهى بود

از خوشى كف زنان كه دارد درّ * كف او خالى و كنارش پر

اين بيت در تعريف تير انداختن از اوست :

استخوان را اگر نشان كردى * تير را مغز استخوان كردى

دويم يوسف و زليخا ، اين ابيات را كه در پيرى زليخا گفته از اوست :

غم پيرى سمن بر سنبلش ريخت * ز آسيب خزان برگ گلش ريخت

بياض موى او شد معجر او * ببين كاخر چه آمد بر سر او

سيه بادام او از جور ايّام * شد از عين سفيدى مغز بادام

سيم ليلى و مجنون ، اين دو بيت از آن است :

چشمش زاغى نشسته در باغ * ابروى سياه او پر زاغ

پاكيزه تنى چو نقرهء خام * نازك بدنى چو مغز بادام

و اين بيت از اوست :

اى كه مىپرسى زمن آن ماه را منزل كجاست * منزل او در دل است امّا ندانم دل كجاست

اين قطعه از ابكار افكار اوست :

محمد عربى آبروى هر دو سرا * كه هر كه خاك درش نيست خاك بر سر او