استرآبادنامه ( سه سفرنامه ، وقفنامه وسرگذشت ) ( فارسى ) — الصفحة ٨٨

امّ المؤيد زينب بنت ابى القاسم عبد الرحمن بن الحسن بن احمد بن سهل بن احمد بن عبدوس الجرجانى الاسترآبادى الاصل

اما دون مصر للغنى متطلّب * بلى انّ اسباب الغنى لكثير

فقلت لها و استعجلتها بوادر * جرت فجرى فى جريهن عبير

ذرينى اكثر حاسديك برحلة * الى بلد فيها الخصيب امير

اذا لم تزرارض الخصيب ركابنا * فاىّ فتى بعد الخصيب تزور

فتى يشترى حسن الثناء بماله * و يعلم ان الدائرات تدور / 113 /

فما جازه جود و لا حل دونه * و ليكن يصير الجود حيث يصير

فلم تر عينى سؤددا مثل سؤدد * يحل ابو نصر به و يسير

فمن كان امسى جاهلا بمقالتى * فانّ اميرالمؤمنين خبير

و ما زلت توليه النصيحة يافعا * الى ان يرى فى العارضين قتير

اذا غاله امر فاما كفيته * و امّا عليه بالكفاء تشير

اليك رمت بالقوم هوج كانّما * جاجمها تحت الرحال قبور

و انّى جدير اذ بلغتك بالمنى * و انت بما املّت منك جدير

فان تولنى منك الجميل فاهله * و الّا فانى عاذر و شكور

امّ المؤيد زينب بنت ابى القاسم عبد الرحمن بن الحسن بن احمد بن سهل بن احمد بن عبدوس الجرجانى الاسترآبادى الاصل

در نيشابور متوطّن بود و از جملهء اهل علم محسوب مىشود و ادراك صحبت جمله‌اى از اعيان علماء را نموده ، اجازه و روايت از آنها را تحصيل نموده ، در علم قراءت از ابى محمد اسمعيل بن ابو القاسم نيشابورى مجاز است و علم قراءت را از او اخذ نموده و نيز حافظ ابو الحسن عبد الغافر بن اسماعيل ابن عبد الغافر الفارسى او را اجازه داده است و از علامّه زمخشرى صاحب كشّاف نيز اجازه گرفته و از غير ايشان از سادات اهل علم نيز مجاز بوده است . در سال پانصد و بيست و چهار هجرى متولد شده و ششصد و پانزده وفات يافته .

مدفنش در نيشابور است . / 114 /