القرآن الكريم ( قرآن كريم مع تفسير حسيني ) ( فارسى ) — الصفحة ٥٧٢

سورة الحجر

فَوَ رَبِّكَ پس به حق پروردگار تو لَنَسْئَلَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ كه هرآئينه همه ايشان را سؤال خواهيم كرد عَمَّا كانُوا يَعْمَلُونَ از آنچه بودند كه عمل مىكردند از تقسيم و تكذيب نقلست كه حضرت رسالت‌پناه ص بعد از بعث مردم را به خفيه دعوت مىفرمودند تا سه سال بگذشت جبرئيل ع آمد و آيت آورد كه فَاصْدَعْ پس آشكارا كن و به ظاهر قيام نماى بِما تُؤْمَرُ به‌آنچه ترا فرموده‌اند از اوامر و نواهى وَ أَعْرِضْ و روى بگردان عَنِ الْمُشْرِكِينَ از مشركان و التفات مكن بديشان آورده‌اند كه پنج تن از اشراف قريش در ايذا و آزار سيّد عالم عليه السلام بسيار كوشيدندى و هرجا كه وى را ديدندى به فسوس و استهزاء پيش آمدندى روزى آن حضرت صلى اللّه عليه و سلّم در مسجد الحرام نشسته بود با جبرئيل ع كه اين پنج تن درآمدند و بدستور معهود سخنان گفته بطواف حرم محترم مشغول شدند جبرئيل گفت يا رسول اللّه مرا فرموده‌اند كه شر ايشان را كفايت كنم پس اشارت كرد بساق وليد مغيره و به كف پاى عاص بن وائل و ببينى حارث بن قيس و به روى اسود بن عبد يغوث و به چشم اسود بن مطلب و هر پنج تن ايشان به اندك زمانى هلاك شدند وليد بدكان تيرتراشى بگذشت و پيكانى در دامن او آويخت از روى عظمت و كبر سر زير نكرد كه از جامه باز كند آن پيكان ساق وى را مجروح ساخت و رگ شريانى از ان بريده گشت و به دوزخ رفت و خارى در كف پاى عاص خليده و پايش ورم كرد و بدان بمرد و از بينى حارث خون و قيح روان شد و جان بداد و اسود بن يغوث روى خود را به خاك و خاشاك مىزد تا هلاك گشت و چشم اسود بن مطلب نابينا شد از غضب سر بر زمين زد تا جانش برآمد و اين آيت نازل شد كه إِنَّا كَفَيْناكَ الْمُسْتَهْزِئِينَ به درستى كه ما كفايت كرديم از تو شر استهزاءكنندگان را الَّذِينَ يَجْعَلُونَ آنان كه مىسازند و شريك مىكنند مَعَ اللَّهِ با خداى به حق إِلهاً آخَرَ خداى ديگر بباطل فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ پس زود باشد كه بدانند عاقبت كار و ببينند مكافات كردار خود را وَ لَقَدْ نَعْلَمُ و به درستى كه ما مىدانيم أَنَّكَ يَضِيقُ صَدْرُكَ آنكه تنگ مىشود سينه تو بِما يَقُولُونَ به‌آنچه كافران مىگويند از شركت خداى و طعن قرآن و استهزاء به تو يعنى دشوار مىآيد ترا گفتار كفار فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ پس تسبيح كن تسبيحى مقترن به حمد پروردگار تو يعنى بگو سبحان اللّه و بحمده وَ كُنْ مِنَ السَّاجِدِينَ و باش از نمازگزارندگان صاحب كشف الاسرار فرمود كه ما از تنگدلى تو آگاهيم و از آنچه به تو مىرسد از غصّه بيگانگان خبر داريم تو بحضور دل به نماز درآيى كه ميدان مشاهده است و با مشاهده دوست بار بلا كشيدن آسان بود ، يكى از پيران طريقت گفته كه در بازار بغداد ديدم كه يكى را صد تازيانه زدند و آهى نكرد از وى پرسيدم كه اى جوان‌مرد چندين زخم خوردى و نناليدى گفت آرى شيخا معذورم دار كه معشوقم در برابر بود و مىديد كه مرا براى او مىزنند از نظاره وى بالم زخم شعور نداشتم بيت

تو تيغ مىزن و بگذار تا من بيدل * نظاره مىكنم آن چهره نگارين را

وَ اعْبُدْ رَبَّكَ و پرستش كن پروردگار خود را حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ تا وقتى كه بيايد به تو مرگ مر او از يقين « موقن » به است چه موت هر مخلوقى متيقن باشد حاصل كلام آنكه مادامىكه زنده عبادت او را فرومگذار و دست از پرستش او باز مدار .