القرآن الكريم ( قرآن كريم مع تفسير حسيني ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٧
سورة الأنعام
قَدْ خَسِرَ الَّذِينَ به درستى كه زيان كردند آنان كه قَتَلُوا أَوْلادَهُمْ بكشتند فرزندان خود را سَفَهاً از روى بىخردى بِغَيْرِ عِلْمٍ بىدانشى در معالم آورده كه ربيعه و مضر و بعضى ديگر از عرب دختران خود را زنده در گور مىكردند كه نبايد كه در صغر سن به اسيرى افتند چه قتل و غارت در قبائل عرب عام بود يا اگر بزرگ شوند جهاز فراوان و ما يحتاج عروسى بايد حق تعالى مىفرمايد كه ايشان قتل اولاد كردند از روى جهل وَ حَرَّمُوا و حرام ساختند ما رَزَقَهُمُ اللَّهُ آنچه روزى داده است ايشان را خداى يعنى بحائر و سوائب و غير آن افْتِراءً عَلَى اللَّهِ بربافته‌اند افترا بر خداى قَدْ ضَلُّوا به درستى كه گم شده‌اند در راه ضلالت وَ ما كانُوا مُهْتَدِينَ و نيستند ايشان راه‌يافتگان بطريق حق وَ هُوَ الَّذِي و اوست آن‌كس كه براى شما أَنْشَأَ پيدا كرد جَنَّاتٍ بوستانها از انگور مَعْرُوشاتٍ برداشته و جفته بسته وَ غَيْرَ مَعْرُوشاتٍ و بر زمين افتاده بىجفته و گفته‌اند معروشات آنست كه مردمان بدست خود نشانده باشند و غير معروشات آنكه در كوه و بيشه رسته باشند وَ النَّخْلَ و بيافريد درخت خرما را وَ الزَّرْعَ و كشتها را از آنچه ساق ندارد و ثمره او حبوبست مُخْتَلِفاً أُكُلُهُ در حالتى كه مختلف است ثمره هر يك ازينها در هيئت و كيفيت وَ الزَّيْتُونَ و ديگر پيدا كرد درخت زيتون را وَ الرُّمَّانَ و انار را مُتَشابِهاً در حالتى كه مانند يكديگرست برگهاى او وَ غَيْرَ مُتَشابِهٍ و مانند نيست مزه ميوه او يعنى بعضى ترشست و برخى شيرين و بعضى ميان و اين كُلُوا مِنْ ثَمَرِهِ بخوريد از ميوه‌هاى هر يك إِذا أَثْمَرَ چون ميوه پيدا كند و اگرچه نارسيده و خام باشد وَ آتُوا حَقَّهُ و بدهيد حق آن ميوه را يعنى تصدق كنيد يَوْمَ حَصادِهِ در روز درود كردن زرع و بريدن نخل و چيدن ميوه‌ها مبالغه است در اهتمام به صدقه و عدم تاخير در اداى آن اشهر اقوال آنست كه مراد اين صدقه هست نه زكات مفروضه چه زكات در مدينه فرض شده و اين آيت مكى است و بعضى گفته‌اند مراد زكاتست و اين آيت مدنيست آورده‌اند كه ثابت بن قيس رض را قريب پانصد نخل بود كه خرماهاى آن را بريد و تصدق كرد تا وقتى كه هيچ نمانده آيت آمد وَ لا تُسْرِفُوا و از حد مگذريد در صدقه دادن يعنى هر چه هست يك‌بار تصدق مكنيد و در معالم آورده كه منع صدقه مكنيد يعنى از حد تجاوز منمائيد در بخل و امساك امام قشيرى قدس سره فرموده كه هر چه در حظ نفس خود نفقه كنى اسراف است اگرچه يك كنجد دانه بود و هرچه براى خدا دهى اسراف نيست اگرچه هزار خزانه بود إِنَّهُ به درستى كه خدا لا يُحِبُّ الْمُسْرِفِينَ دوست نمىدارد مسرفان را يعنى نمىپسندد عمل ايشان را وَ مِنَ الْأَنْعامِ و اوست كه بيافريد از چهارپايان حَمُولَةً آن را كه بار كنند چون شتر و گاو و غير آن وَ فَرْشاً و آن را كه بر زمين افگنند براى ذبح چون گوسفند و گفته‌اند حموله كبار انعامست و فرش صغار آن كه از خردى به زمين نزديك است مانند فرش كُلُوا بخوريد مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ از آنچه شما را روزى داد خدا و حلال كرد بر شما وَ لا تَتَّبِعُوا و پيروى مكنيد خُطُواتِ الشَّيْطانِ گامهاى شيطان را يعنى بر راه او مرويد و حلال را حرام مسازيد بقول او إِنَّهُ لَكُمْ به درستى كه او مر شما را عَدُوٌّ مُبِينٌ دشمنى است آشكارا .