القرآن الكريم ( قرآن كريم مع تفسير حسيني ) ( فارسى ) — الصفحة ١١٩١

سورة النجم

وَ أَنَّ إِلى رَبِّكَ الْمُنْتَهى و آنكه بسوى پروردگار تست نهايت همه خلائق و رجوع ايشان وَ أَنَّهُ هُوَ أَضْحَكَ وَ أَبْكى و آنكه خداى او است كه مىخنداند و مىگرياند يا شاد و غمگين مىگرداند يا مىخنداند اهل بهشت را در بهشت و مىگرياند اهل دوزخ را در دوزخ يا زمين را مىخنداند بنباتات و مىگرياند ابر را بباران نزد بعضى خنده و گريه بوعده و وعيد است يا به طاعت و معصيت يا باقبال به حق و اعراض ازو وَ أَنَّهُ هُوَ أَماتَ وَ أَحْيا و آنكه خدا اوست كه مىميراند و زنده مىسازد يعنى قادر بر احيا و اماتت اوست و بس يا مىميراند بوقت اجل در دنيا و زنده مىسازد در قبر يا اوست سازنده اسباب موت و حيات - و گفته‌اند مرده مىسازد كافران را به نكرت و زنده مىگرداند مؤمنان را به معرفت و بقول جمعى اماتت و احيا بجهل و علم است يا ببخل و جود يا بعدل و فضل و نزد محققان به هيبت و انس است يا باستتار و تجلى امام قشيرى فرمود كه مىميراند نفوس زاهدان را آثار مجاهدت و زنده مىگرداند قلوب عارفان را بانوار مشاهدات يا هرك را بمقام فنا فى اللّه رساند جرعه از جام بقاء باللّه چشاند مثنوى

هرك را از بود او فانى كنى * پر ز گوهرهاى روحانى كنى

كشتگان را شربت حيوان دهى * بعد كشتن جان جاويدان دهى

وَ أَنَّهُ و آنكه در صحف ابراهيم ع و موسى ع است آن است كه خداى خَلَقَ الزَّوْجَيْنِ بيافريد انسان را دو صنف الذَّكَرَ وَ الْأُنْثى نر و ماده مِنْ نُطْفَةٍ از آب منى إِذا تُمْنى وقتى كه ريخته شود در رحم آدم ع و حوا ع و عيسى ع ازين حكم مستثنىاند وَ أَنَّ عَلَيْهِ و آنكه بر خداى است النَّشْأَةَ الْأُخْرى آفريدن ديگر كه بعث است در قيامت وَ أَنَّهُ هُوَ أَغْنى و آنكه اوست آنكه توانگر گرداند بمال فقير را وَ أَقْنى و سرمايه دهد بانعام و امتعه يا غنى سازد به قناعت و راضى گرداند بدان وَ أَنَّهُ و آنكه خداى هُوَ رَبُّ الشِّعْرى اوست آفريدگار شعرى و شعريان دو كوكب‌اند يكى را عميصا گويند و او شعرى شاميه است و ديگرى عبور و او يمانيه است و مراد ازين شعرى اوست و ابو كبشه كه يكى از اجداد مادرى پيغمبر ما صلى اللّه عليه و سلّم است او را مىپرستيد و با قريش در عبادت اصنام مخالفت مىكرد و قريش آن حضرت ص را ابن ابى كبشه مىگفتند به جهت خلاف با ايشان وَ أَنَّهُ أَهْلَكَ و آنكه خدا است كه هلاك كرد عاداً الْأُولى قوم عاد نخستين را گه امت هود بودند على نبينا و عليه السلام و قومى از ايشان كه بنو لقيم مىگفتند در وقت هلاك قوم عاد در مكه مقام داشتند بعد از ايشان اظهار كفر كردند و ايشان را عاد اخرى گويند وَ ثَمُودَ و هلاك كرد قبيله ثمود را فَما أَبْقى پس باقى نگذاشت از ايشان كسى را وَ قَوْمَ نُوحٍ و هلاك كرد قوم نوح ع را مِنْ قَبْلُ پيش از عاد و ثمود إِنَّهُمْ كانُوا هُمْ به درستى كه بودند ايشان أَظْلَمَ وَ أَطْغى ستمكارتر و از حد برنده‌تر در شرك و عدوان چه نوح ع را بسيار برنجانيدند و در نه‌صد و پنجاه سال كه دعوت فرموده اندكى بوى ايمان آوردند .