القرآن الكريم ( قرآن كريم مع تفسير حسيني ) ( فارسى ) — الصفحة ١١٩

سورة آل عمران

إِذْ قالَ اللَّهُ ياد كن آن را كه گفت خدا يا عِيسى إِنِّي مُتَوَفِّيكَ اى عيسى به درستى كه من فراگيرندهء توام از دنيا وَ رافِعُكَ إِلَيَّ و بردارندهء توام بسوى خود يعنى بمقر ملائكه خود وَ مُطَهِّرُكَ و پاك‌كننده و نجات‌دهنده توام مِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا از قصد و مكر آن كسانى كه كافر شدند به تو وَ جاعِلُ الَّذِينَ اتَّبَعُوكَ و گردانندهء آن كسانم كه متابعت تو كردند يعنى مؤمنان از امت تو فَوْقَ الَّذِينَ كَفَرُوا بالاى آنان كه كافر شدند به تو يعنى يهود و اين فوقيّت بدان بود كه نصارى غلبه كردند بر يهود به حجت و برهان در اثبات رسالت عيسى يا غالب شدند بر ايشان به شمشير بواسطهء معاونت قياصره و پيوسته ترسايان بر جهودان غالب خواهند بود إِلى يَوْمِ الْقِيامَةِ تا روز رستخيز ثُمَّ إِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ پس بسوى منست بازگشت همه شما يعنى عيسى و متابعان و منكران او فَأَحْكُمُ بَيْنَكُمْ پس حكم كنم به راستى ميان شما فِيما كُنْتُمْ فِيهِ تَخْتَلِفُونَ در آن چيز كه شما هستيد در وى اختلاف مىكنيد يهود موسى را تصديق مىكنند و عيسى و محمد ص را منكراند و نصارى عيسى ع و موسى ع را تصديق مىكنند و به محمد ص و على جميع الانبياء نمىگروند و بثالث ثلاثه قائل مىشوند و مؤمنان مىگويند اللّه تعالى يكيست و موسى ع و عيسى ع و محمد ص فرستادگان اويند به حق پس خداى تعالى فرمود كه به نسبت اين طوائف حكم كنم فَأَمَّا الَّذِينَ كَفَرُوا پس آنان كه كافر شدند يعنى يهود و نصارى فَأُعَذِّبُهُمْ پس عذاب كنم ايشان را عَذاباً شَدِيداً عذاب سخت فِي الدُّنْيا اين سراى بقتل و سبى و لزوم جزيه به خوارى وَ الْآخِرَةِ و در ان سراى بانواع عقوبات و خلود در دوزخ وَ ما لَهُمْ مِنْ ناصِرِينَ و نيست مر اين كافران را از ياران و نصرت‌دهندگان در منع عذاب از ايشان وَ أَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا و اما آن كسانى كه ايمان آوردند يعنى امت محمد ص وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ و عمل صالح كردند فَيُوَفِّيهِمْ پس ما به تمام بدهيم ايشان را و حفص يوفيهم خواند يعنى خدا بدهد أُجُورَهُمْ مزدهاى ايشان در دنيا به نيك نامى و در عقبى به درست‌كامى وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ الظَّالِمِينَ و خدا دوست نمىدارد ستمكاران را ذلِكَ اين كلام كه مذكور شد در قصص انبياء نَتْلُوهُ عَلَيْكَ مىخوانيم آن را بر تو مِنَ الْآياتِ و آن از علامات نبوت و دلائل رسالت است وَ الذِّكْرِ الْحَكِيمِ و از يادكردنى است محكم از تطرق خلل و تعرض زلل يعنى قرآن آورده‌اند كه بعد از بيان قصّه عيسى نصارى نجران زبان اعتراض گشاده گفتند اى محمد ص تو چرا عيسى را دشنام مىدهى و نام بندگى برو مىنهى خواجه عالم فرمود عياذا باللّه كه نام عبد اللّه مر عيسى دشنام باشد او بنده‌ايست فرستاده خداى ما و كلمه‌ايست القا كرده شده به بتول عذرا ايشان را آتش غضب برافروخت و گفتند هيچ آفريده ديده باشد از انسان كه بىپدر مخلوق گردد حق تعالى آيت فرستاد .