القرآن الكريم ( قرآن كريم مع تفسير حسيني ) ( فارسى ) — الصفحة ١٠٥٢

سورة المؤمن

ذلِكَ آن گرفتن بِأَنَّهُمْ كانَتْ تَأْتِيهِمْ به سبب آن بود كه آمدند بديشان رُسُلُهُمْ پيغامبران ايشان بِالْبَيِّناتِ به دلائل‌هاى روشن و معجزهاى هويدا فَكَفَرُوا پس كافر شدند بدان و انكار كردند مر آن را فَأَخَذَهُمُ اللَّهُ پس بگرفت ايشان را خداى تعالى و معاقب گردانيد إِنَّهُ قَوِيٌّ به درستى كه خداى تعالى توانا است و متمكن در هر چه خواهد شَدِيدُ الْعِقابِ سخت عقوبت بر اهل شرك وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا مُوسى و به درستى كه ما فرستاديم موسى ع را بِآياتِنا بمعجزات ما كه آيات تسع بود وَ سُلْطانٍ مُبِينٍ و حجتى هويدا گفته‌اند مراد عصا است و افراد او بذكر جهت تفخيم و تعظيم است يا آيات دعوت است به حق سبحانه و سلطان مبين معجزه او يعنى به دعوت و حجت فرستاديم او را إِلى فِرْعَوْنَ بسوى فرعون كه اعظم عمالقه مصر بود و دعوى ربوبيت مىكرد وَ هامانَ و بهامان كه وزير او بود وَ قارُونَ و بقارون كه مقرب و مشير او بود و ايشان را به حق دعوت نموده اظهار معجزه فرمود ايشان تكذيب و انكار كردند فَقالُوا پس گفتند ساحِرٌ جادوگر است كه خارق عادت بما مىنمايد از روى سحر كَذَّابٌ دروغ‌گوئى است در آنكه مىگويد كه خداى هست و من رسول اويم فَلَمَّا جاءَهُمْ بِالْحَقِّ چون آمد بديشان پيغام راست و درست مِنْ عِنْدِنا از نزديك ما قالُوا اقْتُلُوا گفتند بكشيد أَبْناءَ الَّذِينَ آمَنُوا پسران آنان كه گرويده‌اند مَعَهُ بموسى يعنى فرعونيان قبل از ولادت موسى ع فرزندان بنى اسرائيل را مىكشتند و بعد از ولادت او دست بازداشته بودند چون موسى ع بيامد و دعوى نبوت كرد باز امراى فرعون گفتند پسران بنى اسرائيل را بقتل آريد تا دلهاى ايشان بشكند و موسى ع را يارى ندهند وَ اسْتَحْيُوا نِساءَهُمْ و زنده بگذاريد دختران ايشان را تا خدمت زنان قبطى كنند ايشان اين كيد كردند وَ ما كَيْدُ الْكافِرِينَ و نيست مكر ناگرويدگان به نسبت انبياء و مؤمنان إِلَّا فِي ضَلالٍ مگر در بيراهى و بيهودگى يعنى از پيش نرود و بال آن هم بديشان بازگردد پس فرعون درباره موسى ع با خواص خود مشورت كرد و گفت او را مىبايد كشت گفتند كه مبادا او سحر كرده باشد بر كشنده خود و از ان خللى به تو رسد يا آنكه مردم گويند كه فرعون با او معارضه نتوانست كرد و او را بقتل رسانيد صلاح در آن است كه ساحران را طلبيم تا به او معارض شوند فرعون را اين سخن مقبول افتاد و مىدانست كه او پيغمبر است از قتل او مىترسيد اما نزد ايشان اظهار تجلّد كرد .