القرآن الكريم ( قرآن كريم مع تفسير حسيني ) ( فارسى ) — الصفحة ١٠٢٠

سورة ص

وَ إِنَّ لَهُ و به درستى كه سليمان ع را است عِنْدَنا نزديك ما لَزُلْفى قربت بقبول طاعات او يا در آخرت از مقربان درگاه صمديت خواهد بود با وجود ملكى عظيم كه در دنيا داشت وَ حُسْنَ مَآبٍ و مر او راست نيكوئى بازگشت يعنى درجات جنات وَ اذْكُرْ عَبْدَنا أَيُّوبَ و ياد كن بنده ما ايوب ع را إِذْ نادى چون بخواند رَبَّهُ آفريدگار خود را أَنِّي به‌آنكه مرا مَسَّنِيَ الشَّيْطانُ بِنُصْبٍ مس مىكند شيطان و مىرساند به من رنج وَ عَذابٍ و الم و آن‌چنان بود كه ابليس شماتت مىكرد مر ايوب را على نبينا و عليه السلام و سرزنش نمود كه چه كردى كه حق سبحانه و تعالى فواضل نعم از تو بازگرفت و شدائد الم بر تو گماشت و گفته‌اند وسوسه مىكرد اتباع او را ، تا حدى كه او را از ديار خود بيرون كردند از خوف آنكه مرضش سرايت كند در ايشان و برخى از وجوه شكايت ايوب عليه السلام در سوره انبياء مذكور شد القصه حق سبحانه و تعالى دعاى او را اجابت فرمود و جبرئيل عليه السلام را نزد وى فرستاد و جبرئيل ع بيايد و مر او را گفت ارْكُضْ بِرِجْلِكَ بزن پاى خود را بر زمين ايوب ع بفرمان روح الامين پاى مبارك بر زمين زد و چشمه آب از تخت قدم از جوشيدن گرفت يكى گرم و يكى سرد و جبرئيل فرمود كه هذا مُغْتَسَلٌ اين چشمه آب گرم جاى غسل كردنست يا آبى است كه بدان غسل كنند و اين چشمه ديگر بارِدٌ / آبى سردست وَ شَرابٌ و آشاميدنى پس ايوب ع در ان چشمه حارّه غسل فرمود جميع امراض ظاهرى از وى محو شد و از ان چشمه سرد بياشاميد علل باطنى به تمام زائل گشت و گفته‌اند چشمه يكى بود بوقت خوردن سرد مىبود و بوقت غسل كردن گرم وَ وَهَبْنا لَهُ و بخشيدم مر او را يعنى بوى عطا كرديم أَهْلَهُ كسان وى را يعنى فرزندان او را زنده كرديم وَ مِثْلَهُمْ مَعَهُمْ و مانند ايشان با ايشان تا اولاد او دو برابر آن شدند كه بودند رَحْمَةً مِنَّا از براى بخششى كه فائض شد از ما وَ ذِكْرى و براى پند گرفتن لِأُولِي الْأَلْبابِ مر خداوندان عقلها را تا در بلاها انتظار كشند بفرح و پناه به حق سبحانه و تعالى برند كه رحمت الهى فرج را بصبر بازبسته است اصبر فان الصبر مفتاح الفرح نظم

كليد صبر كسى را كه باشد اندر دست * هر آئينه در گنج مراد بگشايد

بشام تيره محنت بساز و صبر نماى * كه دم بدم سحر از پرده روى بنمايد

آورده‌اند كه در زمان مرض ايوب ع على نبينا و عليه السلام زوجه او رحيمه نام به مهمى رفته بود و دير مانده ايوب عليه السلام سوگند خورد كه او را صد چوب زند تباشير صبح صحت از افق رحمت روى نمود ايوب عليه السلام به حالت تندرستى و جوانى باز آمد خواست تا سوگند خود راست گرداند خطاب رسيد وَ خُذْ بِيَدِكَ و بگير بدست خود ضِغْثاً دسته چوب از خرما يا از حشايش خشك شده كه بعدد صد باشد فَاضْرِبْ بِهِ پس بزن زوجه خود را بدان دسته گياه وَ لا تَحْنَثْ و حانث مشو در سوگند خود يعنى سوگند مشكن إِنَّا وَجَدْناهُ به درستى كه ما يافتيم ايوب ع را صابِراً شكيبا در آنچه در نفس و مال و ولد وى رسيد نِعْمَ الْعَبْدُ نيكوبنده است ايوب ع إِنَّهُ أَوَّابٌ به درستى كه او رجوع‌كننده است بدرگاه ما به كليه خود .