ارشاد در معرفت و وعظ و اخلاق ( فارسى ) — الصفحة ٠.٧٩
الف : به نسخه‌هاى خطّى كه مراجعه شد :
a
81 : مىاندخسم
b
95 : روزى خواجه سعيد اقطع . . . از پيش جوانى آراسته بگذشت . تن وى را آرزوى آن جوان كرد .
b
60 : مىپناهم ( ! )
a
33 : روزى از پيش خواجه سعيد اقطع . . .
خوانى گذرانيدند آراسته . وى را از آن خوان آرزو كرد .
يعنى در اينجا « جوان » به « خوان » تبديل شده است . جالب است كه كاتب نسخهء
P
در ادامهء تحرير ، سه بار « خوان » و يك بار « جوان » نوشته بود كه نقطهء جيم را خط زده و بالاى آن نقطه گذارده است .
b
109 : پاى دادن
b
112 : ليكن خيّاط به دو كارد ببرّد .
b
115 : برهنه كنند .
a
136 : پى .
b
136 : بدى كه از وى به كسى رسد مثله .
b
141 : دليرتر
a
150 : اگر همه مارى را بكشند .
b
157 : دست خطا كرد .
b
166 : مر ايشان را از نان مردمى نكرد .
a
167 : نان خوردى و ما را مردمى
a
27 : رماندن .
a
28 : ليكن درزى به دو كارد ببرّد .
a
35 : جامه‌ها به يك بار از وى بر كشند .
P
: دم .
a
58 : بدى كه از وى به كسى رسد .
توشهء خويش بيند به دوزخ .
b
59 : چفسيده .
b
40 : اگر همه بدان‌قدر بود كه مارى بيارد كشتن .
b
144 : بشتافيد
b
20 : مر ايشان را نگفت كه بياييد و با من نان بخوريد .
b
20 : نگفتى كه بياييد و با من نان نكردى .
خوريد .
اغلب در
T
« اگر » و در
P
« ار » استعمال شده است .